"Στο σκοτάδι απαντάς με φώς"

9

Δεν συνηθίζω να γράφω κριτική για μια ταινία που έχω πρόσφατα δεί, μιας και δεν είμαι ειδικός. Όμως σήμερα αποφάσισα να το κάνω.

Εχτές λοιπόν, κανόνισα με μια φίλη μου να πάμε στον κινηματογράφο να δούμε την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή “Καζαντζάκης”.

Έχοντας διαβάσει έργα του, οι προσδοκίες μου ήταν μεγάλες, αν και πάντα είχα στο μυαλό μου ότι πρόκειται για ελληνική παραγωγή (συγνώμη αλλά ελάχιστες είναι οι ελληνικές παραγωγές που μου έχουν αρέσει). Έτσι και αυτή η ταινία, στο τέλος, μου άφησε μια γλυκό-πικρη γεύση.

Η ταινία ξεκινά και τελειώνει με τον Νίκο Καζαντζάκη ηλικιωμένο, στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου. Από εκεί αρχίζει και μας παρουσιάζεται όλη του η ζωή από μικρή ηλικία, δείχνοντάς μας τις δύσκολες στιγμές που πέρασε από τον δύστροπο, Κρητικό πατέρα του.

8

Η ταινία σε γενικές γραμμές είχε πολύ καλή φωτογραφία (Άρις Σταύρου) και εκπληκτική μουσική (Μίνως Μάτσας). Βέβαια θεωρώ πως ο Γιάννης Σμαραγδής θέλοντας να μας παρουσιάσει όσο καλύτερα γίνεται την προσωπικότητα του Καζαντζάκη, υπήρχαν σκηνές που υπερέβαλλε λίγο. Υπήρχε μια υπερβολή που σίγουρα δεν χρειαζόταν.

Πρέπει όμως να ομολογήσω πως η ερμηνεία του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου ως Καζαντζάκης ήταν συγκλονιστική. Το ίδιο καλή ήταν και της Μαρίνας Καλογήρου, ως η γυναίκα του, Ελένη.

33

Από όλη την ταινία, πιστεύω πως οι σκηνές που πραγματικά ξεχώρισα ήταν δύο. Η πρώτη ήταν η σκηνή στην παραλία με τον Αλέξη Ζορμπά, που υποδυόταν ο Θοδωρής Αθερίδης και η δεύτερη ήταν η σκηνή με τον Στάθη Ψάλτη, στον τελευταίο του ρόλο, η οποία μας καθηλώνει και μας επιβεβαιώνει το ταλέντο του όταν δεν υπερβάλλει.

10 11

Τέλος, ο χαρακτήρας του Άγγελου Σικελιανού υποδυόμενος από τον Νίκο Κορδώνη, υποστηρίζεται εξαιρετικά.

888

Όπως καταλαβαίνετε, ενώ οι ηθοποιοί έδωσαν ίσως τον καλύτερό τους εαυτό, κάτι από όλη την ταινία με άφησε ανικανοποίητη.

Και κάτι τελευταίο. Ο ηθοποιός που υποδυόταν τον Νίκο Καζαντζάκη στις τελευταίες του στιγμές στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου δεν έπρεπε να ήταν άλλος. Έπρεπε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, να συνέχιζε να τον υποδυόταν ο εξαιρετικός Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος γιατί έτσι υπήρχε ένα κενό. Ένα ανικανοποίητο κενό.

Ε.