Δεν βλάπτει λίγη μαγεία στην ζωή μας, όποια μορφή και αν έχει αυτή...

1

Κάθε χρόνο και ενώ τα Χριστούγεννα πλησιάζουν δεν μπορώ να μην σκεφτώ εκείνη την ημέρα στο Μινιόν.

Το Μινιόν σήμαινε Χριστούγεννα

Θυμάμαι πως περίμενα πως και πως την μέρα εκείνη που θα περνούσε ο θείος μου ο Γιάννης να με πάρει από το σπίτι και να πάμε στην Αθήνα. Είχα φροντίσει να είμαι πολύ καλό παιδί όλη την εβδομάδα, ξέρετε, δεν ήταν ώρα για τιμωρία! Είχα φορέσει το αγαπημένο μου φουστάνι (..αν και αγοροκόριτσο, είχα ένα αγαπημένο φουστάνι) και ήμουν έτοιμη!

Η Αθήνα τότε ήταν μια πόλη μαγική τα Χριστούγεννα. Άπειρος κόσμος πηγαινοερχόταν γεμάτος τσάντες με τα τελευταία ψώνια και παντού χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια, στολίδια και μουσικές.

11

Και να το….στην γωνία των οδών 28ης Οκτωβρίου (Πατησίων) και Δώρου.

Θυμάμαι τον εαυτό μου να στέκομαι μπροστά από την τεράστια είσοδό του (…σαν σκηνή από ταινία) και να κοιτάζω αποσβολωμένη και με το στόμα ανοικτό όλο αυτό το κτίριο που λαμποκοπούσε! Χιλιάδες λαμπάκια το έκαναν ακόμα πιο επιβλητικό και παντού άκουγες παιδικές φωνές.

Ενώ λοιπόν γυρίζαμε με πολύ ενθουσιασμό κάθε όροφο για να αγοράσουμε τα διάφορα δώρα, εμένα το μυαλό μου ήταν στον 6ο όροφο. Τον όροφο που είχε όλα τα παιχνίδια και που άνοιγε μια φορά τον χρόνο, μόνο την περίοδο των Χριστουγέννων.

Εκεί είδα για πρώτη φορά στην ζωή μου κυλιόμενες σκάλες. Ήταν τέλειες…δεν χρειαζόταν να περπατήσεις κάν!!

Και ενώ γυρίσαμε σχολαστικά όλους τους 5 ορόφους, φτάσαμε επιτέλους στον τελευταίο μαγικό όροφο.

Ήταν πραγματικά μαγικός! Παντού παιχνίδια… όμορφα και ποιοτικά παιχνίδια. Δεν ήξερα τι να πρωτοδιαλέξω!! Γύριζα σαν τρελή όλους τους διαδρόμους και γέμιζα την αγκαλιά μου με ότι έβλεπα και μου άρεσε…σε σημείο που δεν φαινόμουν η ίδια!

Και εκεί που έψαχνα το επόμενο δώρο μου, είδα τον Άγιο Βασίλη καθισμένο στον θρόνο του, και γύρω του άπειρα παιδάκια! Άλλα έβγαζαν φωτογραφίες …άλλα απλά τον αγκάλιαζαν και του έλεγαν τι δώρο θέλουν για τα Χριστούγεννα. Τότε πίστευα στον Άγιο Βασίλη και δεν μπορούσα να ξεκολλήσω τα μάτια μου από πάνω του.

Και ακόμα πιστεύω ξέρετε. Δεν βλάπτει λίγη μαγεία στην ζωή μας, όποια μορφή και αν έχει αυτή…

Και μέσα στον όλο πανικό ήταν σε μια γωνιά ο κύριος Γεωργακάς, ο ιδρυτής του Μινιόν, ο οποίος μοίραζε σοκολάτες σε όλα τα παιδάκια.

Στεκόταν εκεί, όπως πάντα, με το χαμόγελο και την αισιοδοξία του. Αν και τα πράγματα δεν ήταν όπως μέχρι το 1980. Ξημερώματα της 19ης Δεκεμβρίου 1980 ένας εμπρησμός είχε καταστρέψει ολοσχερώς το πολυκατάστημα. Ο «πατέρας» του, ο κύριος Γεωργακάς, το αναγέννησε από τις στάχτες του αλλά δυστυχώς τίποτα δεν ήταν όπως στην αρχή.

Δυστυχώς δεν το είχα δεί στις αρχές του.

Όμως αυτό που είδα εγώ ήταν ένας κόσμος μαγικός.

Ε.