Η τελευταία σελίδα της Ιστορίας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου θα μπορούσε να είχε γραφτεί τελείως διαφορετικά αν συνέβαιναν δυο πράγματα.

1

Η τελευταία σελίδα της Ιστορίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου θα μπορούσε να είχε γραφτεί τελείως διαφορετικά αν συνέβαιναν δυο πράγματα. Πρώτον, αν ίσχυε η θεωρία που ήθελε τους επιστήμονες του Χίτλερ να έχουν κατορθώσει να κατασκευάσουν βομβαρδιστικά με τη μορφή ιπτάμενων δίσκων και, δεύτερον, αν τα σχέδιά τους κατόρθωναν να φτάσουν στη γραμμή παραγωγής. Απώτερος στόχος του Χίτλερ ήταν ο βομβαρδισμός του Λονδίνου, της Νέας Υόρκης και άλλων μεγάλων πόλεων, η συντριβή κάθε αντίστασης και η άνευ όρων παράδοση των συμμαχικών δυνάμεων. Κάτι που, σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, θα είχε συμβεί αν ο Χίτλερ είχε στη διάθεσή του λίγο περισσότερο χρόνο από όσο φρόντισαν να του αφήσουν οι Σύμμαχοι.

Τα Μυστικά Όπλα των Ναζί

Η αλήθεια είναι ότι οι Γερμανοί επιστήμονες ως την εκπνοή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου είχαν να επιδείξουν επιτεύγματα, τα οποία όχι μόνο ενίσχυσαν την πολεμική μηχανή του Χίτλερ, αλλά καθόρισαν και σε μεγάλο βαθμό τη μετέπειτα πορεία της παγκόσμιας βιομηχανίας όπλων. Οι Γερμανοί τελειοποίησαν τα υποβρύχια κατασκευάζοντας τα περίφημα U-Boats, δημιούργησαν τα θρυλικά άρματα μάχης Tiger, με πιο εξελιγμένο το VII Maus, τους βαλλιστικούς πυραύλους V-1 και V-2 και τα πρώτα αεριωθούμενα μαχητικά με κορυφαίο το Messerschmitt 262.

Υπήρξαν όμως και ορισμένα από τα σχέδιά τους τα οποία αν έφταναν στη γραμμή παραγωγής, τότε ίσως η ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου θα είχε γραφτεί πολύ διαφορετικά. Ανάμεσά τους το αεριωθούμενο μαχητικό Horten Ho 229, στα σχέδια του οποίου βασίστηκε μετέπειτα η κατασκευή των αεροσκαφών Στελθ. Με τη λήξη του πολέμου, στα χέρια των συμμαχικών δυνάμεων έπεσαν χιλιάδες σελίδες γερμανικών απόρρητων εγγράφων, μεταξύ των οποίων σχέδια αεροσκαφών κάθετης απογείωσης, πληροφορίες για μυστικές βάσεις και πολλά άλλα. Το περιεχόμενο των εγγράφων αυτών δεν έγινε ποτέ γνωστό στο ευρύ κοινό και, όπως είναι φυσικό σε τέτοιες περιπτώσεις, αναπτύχθηκε μια τεράστια φιλολογία γύρω από αυτό.

2

Οι Ιπτάμενοι Δίσκοι

Στα έγγραφα που προαναφέραμε συμπεριλαμβάνονταν σχέδια για βομβαρδιστικά με τη μορφή ιπτάμενων δίσκων. Εκείνο όμως που δεν διαπιστώθηκε ήταν αν οι Γερμανοί είχαν καταφέρει να κατασκευάσουν κάποιο από αυτά τα σκάφη ή αν τα σκίτσα και οι φωτογραφίες από εκείνη την εποχή, που κατά καιρούς είδαν το φως της διασημότητας, απεικόνιζαν πρωτότυπα που δεν κατάφεραν να πετάξουν. Τα σκάφη αυτά υποτίθεται ότι απογειώνονταν και προσγειώνονταν κάθετα, ανέπτυσσαν απίστευτες ταχύτητες με τη βοήθεια τουρμπινών και είχαν πολύ μεγάλη ακτίνα δράσης.

Σήμερα, πολλοί υποστηρίζουν μια από τις αμφιλεγόμενες θεωρίες γύρω από το θέμα αυτό, εκείνη που θέλει τους Γερμανούς να έχουν καταφέρει τελικά να κατασκευάσουν τέτοια σκάφη αλλά να μην έχουν προλάβει να τα αξιοποιήσουν. Στο πλαίσιο αυτό γίνονται αναφορές για ένα φιλόδοξο σχέδιο με την ονομασία “Σρίβερ – Χάμπερμολ”, από τα ονόματα του επικεφαλής μηχανικού Ρούντλφ Σρίβερ και του πρώτου πιλότου δοκιμών Κλάους Χάμπερμολ, που υποτίθεται ότι βρισκόταν σε εξέλιξη σε μυστικές εγκαταστάσεις στην Πράγα στο διάστημα 1941-1945.

Στο διάστημα που υποτίθεται ότι τα προαναφερθέντα προγράμματα βρίσκονταν σε εξέλιξη, υπήρχαν αναφορές για εμφάνιση ιπτάμενων δίσκων, που έφεραν σβάστικα, πάνω από τον Τάμεση, στο Λονδίνο. Επιπλέον, αιχμάλωτοι των Γερμανών που απελευθερώθηκαν μετά τη λήξη του πολέμου δήλωσαν ότι είχαν δεί ιπτάμενους δίσκους να πετούν σε χαμηλό ύψος στις εγκαταστάσεις όπου κρατούνταν.

Ο ίδιος ο Ρούντολφ Σρίβερ, τη δεκαετία του 1950, είχε δώσει συνέντευξη στο περιοδικό “Spiegel”, όπου εξομολογήθηκε ότι είχε σχεδιάσει τέτοια σκάφη (τα μοντέλα Vril και Haunebu) τα οποία επρόκειτο να κατασκευαστούν σε εργοστάσιο της BMW στη Τσεχοσλοβακία. Τα σχέδια αυτά, όπως είχε δηλώσει τότε, δεν ευοδώθηκαν, κατά τον ίδιο όμως έπεσαν στα χέρια των Αμερικανών είτε των Ρώσων οι οποίοι τα εξέλιξαν.

Η Σύνδεση με το Ρόσγουελ

Ο θρύλος που θέλει τους ιπτάμενους δίσκους να μην έχουν μείνει στα χαρτιά, προχωρά ένα βήμα παραπέρα κάνοντας λόγο για μυστική βάση των Γερμανών στην Ανταρκτική, όπου μεταφέρθηκαν τα 15 πρωτότυπα που είχαν καταφέρει να φτιάξουν. Η βάση αυτή υποτίθεται ότι βρισκόταν σε μια τοποθεσία που όντως εξερεύνησαν το 1938 οι Γερμανοί και σχεδίαζαν να την ονομάσουν Νέα Σουηβία. Η βάση, σύμφωνα με τον θρύλο, έπεσε τελικά στα χέρια των Αμερικανών λίγο μετά την λήξη του πολέμου.

3

Όντως από τον Αύγουστο του 1946 ως τον Φεβρουάριο του 1947 πραγματοποιήθηκε στην περιοχή αποστολή του αμερικανικού ναυτικού, ενώ τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου σημειώθηκε και το περιστατικό της συντριβής ενός ιπτάμενου δίσκου στο Ρόσγουελ των ΗΠΑ. Το περιστατικό συνδέθηκε εκ νέου από τους συνωμοσιολόγους με την αποστολή των ΗΠΑ στην Ανταρκτική. Πολλοί έσπευσαν να το αποδώσουν σε πειραματική πτήση ενός ιπτάμενου δίσκου κατασκευασμένου σύμφωνα με τα σχέδια που είχαν βρεθεί στη Γερμανία και την Ανταρκτική.

Προκειμένου όμως να μην αποκαλυφθεί το πείραμα επιστρατεύτηκαν οι θεωρίες περί εξωγήινων που θέλησαν να μας κάνουν μια επίσκεψη. Ακόμα και σήμερα πολλοί αποδίδουν τις κατά καιρούς αναφορές για εμφανίσεις ιπτάμενων δίσκων σε διάφορα σημεία του πλανήτη σε δοκιμές Αμερικανών, Ρώσων και άλλων. Είναι όμως δυνατόν εξήντα χρόνια μετά την υποτιθέμενη ανακατασκευή των ιπτάμενων δίσκων των Ναζί, εκείνοι που την κατάφεραν να πειραματίζονται ακόμα;;

Ε.

(Φαινόμενα)