b02c177f650dbc2404b52c0d80e61316
Στη χώρα του ΠΟΤΕ, υπάρχουν μάγοι. Δέντρα που μιλούν. Άνθρωποι που πετούν. Βασιλιάδες και βασίλισσες. Υπάρχει το καλό. Υπάρχει το κακό. Στην χώρα του ΠΟΤΕ μπορείς να γίνεις όποιος θελήσεις. Δεν χρειάζονται πολλά πράγματα στην χώρα του ΠΟΤΕ, φτάνει να είσαι αυτό που δηλώνεις. Την χώρα του ΠΟΤΕ όμως δύσκολα την βρίσκει κανείς. Έπειτα από τόσα παραμύθια και ιστορίες που από μικρή ακούω για την χώρα του ΠΟΤΕ, είμαι σίγουρη πια πως είναι η χώρα που ζω.

Τι όμορφη χώρα, θα λέει κάποιος που δεν την έχει ανακαλύψει ακόμα. Πόση ομορφιά νιώθεις εσύ που κατοικείς εδώ; Γιατί την δική μου ομορφιά την αρπάξανε με δόλο. Έτσι κάνουν στη χώρα του ΠΟΤΕ. Δεν σε λογαριάζουν. Εκεί που είσαι στο ζεστό σπιτικό σου μέσα στη κουφάλα του δέντρου και πίνεις ζεστό τσάι με την κόρη σου και τον φίλο σου τον λαγό που ήρθε για επίσκεψη από το διπλανό δάσος, η αλεπού η παμπόνηρη, η μοχθηρή και η δόλια, ζήλεψε και με μια μαγική σκόνη που πέταξε πάνω στο σπιτικό μου…τα έχασα όλα σε μια στιγμή. Αυτή είναι η χώρα του ΠΟΤΕ.

Και όμως. Πήγα στον καλό βασιλιά μου να ζητήσω δικαιοσύνη και έλεος. Με δέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες. Μου πρόσφερε και καφέ σε ένα λουλουδάτο φλιτζάνι που μιλούσε. Με άκουσε με τις ώρες. Μου υποσχέθηκε πως όλα θα γίνουν καλύτερα. Καλύτερα και από πριν. Αρκεί να έχω πίστη στη χώρα του ΠΟΤΕ και υπομονή. Μα τα χρόνια περνούν. Και τίποτε δεν έχει γίνει. Λες να έχασα την πίστη μου; Είναι ανάγκη όμως να βρω την κόρη μου. Και το σπιτικό μου. Και ο λαγός και οι υπόλοιποι φίλοι μου, δεν με επισκέφτονται πια. Μα τι λέω; Χωρίς διεύθυνση, που να έρθουν να με βρουν. Αυτή είναι η χώρα του ΠΟΤΕ.

Ο βασιλιάς όμως είναι καλός άνθρωπος. Έχω ακούσει βέβαια και κάτι ιστορίες που δεν ξέρω αν πρέπει να γίνουν πιστευτές. Λένε, πως ένα απαίσιο και μοχθηρό ξόρκι έπεσε πάνω στον βασιλιά και από τότε αλλάζει συνεχώς πρόσωπα και δεν θυμάται τι είπε χθες. Μα, τα δέκα καλαμπόκια! Λέτε να είναι αλήθεια; Γιατί αν ισχύει κάτι τέτοιο ποτέ δεν θα βρω γαλήνη στη χώρα του ΠΟΤΕ.

Το μεγάλο φασόλι μου είπε τις προάλλες, πως ο κόκκινος βαλές-ναι, αυτός που διεκδικεί την βασιλεία- μάλωσε με τον βασιλιά για την απληστία και τον φόβο που υπάρχει στη χώρα του ΠΟΤΕ. Πήρα θάρρος και πήγα και τον βρήκα. Μακάρι να μην είχα πάει ποτέ. Ο κόκκινος βαλές καθόταν στην μεγάλη κίτρινη πολυθρόνα του μέσα στο παλάτι του. Είχε και τα άλλα τραπουλόχαρτα παρέα. Ξεχώρισα την ντάμα την σπαθάτη-αυτή την ψηλή που έχει πατέρα την χρυσή ελιά που δεν πεθαίνει ποτέ-τον πρώην βασιλιά και το δέκα το κάλο. Γλένταγαν. Και τρώγανε όλα τα καλούδια σε ένα τεράστιο ξύλινο τραπέζι. Είχα να φάω δώδεκα μερόνυχτα. Δεν πλησίασα καν. Αυτή είναι η χώρα του ΠΟΤΕ.

Τίποτα. Το μόνο που μου μένει είναι να πάω να βρω τον λαγό και τα άλλα ζώα του δάσους. Να κάψω την χώρα του ΠΟΤΕ. Και να την χτίσω πάλι από την αρχή. Μόνο τότε θα γλιτώσει η χώρα του ΠΟΤΕ. Και μόνο τότε θα διαβάσω πάλι παραμύθι.