568dd94451727e1c74bbdf006a2854f4_XL

Ευτυχώς που έγινε ο πόλεμος στη Συρία για να πουλήσουν λίγο δράμα οι Έλληνες, είχαν δει τόσο πολύ στην τηλεόραση και ήρθε η ώρα να πρωταγωνιστήσουν. Στις καρδιές όλων θα μείνουν αξέχαστα τα κραγιόν στις σέλφι που τραβάτε στο πεδίο, οι ασπρόμαυρες καλλιτεχνικές σας παρεμβάσεις με τα σκουπίδια στους καταυλισμούς γιατί η σακούλα στο αμέρικαν μπιούτυ πήρε όσκαρ, το κλάμα που ρίχνετε πάνω απ΄τα κεφάλια ανθρώπων που έφυγαν από πόλεμο γιατί τους λυπάστε τους καημένους κι αυτό στις μεσημεριανές εκπομπές σας το είπαν για συμπόνια. 

Σύσσωμη η κοινωνική αυτοψυχανάλυση από γυναίκες που δεν αφαίρεσαν το γόητρο της της μητέρας τους από πάνω τους, από άντρες που δεν είπαν ποτέ όχι στη μανούλα, από οικογενειάρχες που δεν μίλησαν ποτέ με τα παιδιά τους, από όλες και όλους που δεν έμαθαν να ακούν. Μαζεμένοι, ευτυχισμένοι που βρήκαν ρόλο να πρήξουν κάποιους γιατί η κοινωνία ήδη τους ξέρασε.

Οι καταραμένοι οι πρόσφυγες, οι άλλοι, οι ξένοι κι εμείς οι γνωστικοί που πρέπει να τα σκατώσουμε ομαδικά για να πειστούμε πως είμαστε άμπαλοι, πως δεν τα ξέρουμε όλα και πως το ψώνιο μας δεν βοηθάει κανέναν. Σαν τα τούρκικα που κοροϊδεύετε γιατί φέρονται όλοι σαν επικά βλαμμένοι, δεν ακούν κανέναν, τίποτα, ξεκατινιάζονται με πάθος όπου βρεθούν χωρίς φραγμό, βλάπτουν γιατί νομίζουν πως έκαναν το καλύτερο. Αλλά τι να λέμε αφού δεν είναι Ευρωπαίοι. 

Θα στενοχωρηθείτε αλλά η ανθρωπιστική βοήθεια έχει κανόνες, πολύ σοβαρούς που οφείλουν να τηρούνται γιατί σε κάθε αντίθετη περίπτωση μεταμορφώνονται σε κινήσεις -εγκλήματα κατά της ζωής. Πρέπει να μάθουμε σε αυτήν την χώρα να μην πλησιάζουμε σε σημεία που δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, να μην το παίζουμε γιατροί ενώ δεν είμαστε, να μην το παίζουμε ψυχολόγοι ενώ δεν είμαστε, να μην κάνουμε τις  θηλάζουσες σε κάθε αρρωστημένη συμπεριφορά, να σταματήσουμε την σιωπή και την ανοχή.  Να μην πηγαίνουμε ως αυτόκλητοι μάρτυρες-τουρίστες-δημοσιογράφοι ενώ δεν είμαστε, να μην το παίζουμε φωτογράφοι ανθρώπων που υποφέρουν ενώ δεν το επιτρέπουν, να μην δίνουμε φαγητά που νομίζουμε ότι αρέσουν ενώ δεν τα ακουμπάει κανείς και σε μη κανονικές συνθήκες προστασίας καταλήγουν νοσογόνα. 

Καλή η πρώτη απόκριση στο κάλεσμα για βοήθεια, καλά τα προγράμματα που σώζουν αλλά μόνο μεροκάματα και υπολήψεις όσων εργάζονται σε αυτά, αλλά ειλικρινά υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν, που είναι καταρτισμένοι κι εκπαιδευμένοι γι αυτές ακριβώς τις καταστάσεις και περιμένουν στωικά να τελειώσει η βλακεία. Μην ανεβάζετε άλλες σέλφι απ’ τη δουλειά και το εθελοντιλίκι σας, μην μας δείχνετε πόσο φιλάνθρωποι είστε, ξέρουμε τι λέτε εμπιστευτικά στις παρέες σας, ξέρουμε πως φέρεστε σε ουρές σε ταμεία και σε κόσμο, ξέρουμε πόσο γρήγορα σχολιάζετε τα πάντα, ξέρουμε πόση κακία κρύβετε. 

Όμορφη η ελευθερία του να είστε κάποιοι, αλλά μην το παρακάνετε.