Θα υπάρξουν καλύτερες μέρες…
Γράφει ο Χρήστος Μπότσης

Πολλές  φορές , όταν σκέφτεσαι τα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου, προσπαθείς να βρεις και τη βάση τους. Είναι αυτό  που λέμε από πού πηγάζει ένα πρόβλημα. Οι θέσεις των ανθρώπων για τη βάση του κάθε προβλήματος άπειρες.  Άλλες σωστές και άλλες  λανθασμένες. Σε βάθος χρόνου, ιστορικά ανακαλύπτεις  ότι στο κάθε πρόβλημα ανθίζει η τέχνη. Αυτή δηλαδή που αποτυπώνει τη ψυχική κατάσταση, τα συναισθήματα, τις ιδέες, την αίσθηση ή τον οραματισμό του εκάστοτε καλλιτέχνη και είναι άμεσα συνδεδεμένη με τον ακροατή και τα προβλήματα του. Αυτή που σε οδηγεί και σε αφήνει να σκεφτείς την πηγή του προβλήματος.

Μέσα στην τέχνη ανήκει και η μουσική. Αυτή η τρισύλλαβη λέξη που είναι τόσο αφηρημένη πια, που χάνει κανείς τον έλεγχο. Άπειροι οι μουσικοί και οι τραγουδιστές ανά τον κόσμο.  Ο καθένας υπηρετεί το είδος του στη τέχνη και προχωρά με αυτό. Σπουδάζει πάνω στο αντικείμενο του και έπειτα βάζει το στίγμα του και αυτό που θέλει να εκφράσει. Αυτό που αλλάζει όμως σε κάθε καλλιτέχνη είναι η παιδεία του και αυτό φαίνεται άμεσα σε αυτό που προβάλλει. Το κάθε είδος μουσικής έχει αυτούς που σέβονται αυτό που κάνουν και αυτούς που απλά ανεβαίνουν σε μια σκηνή και είναι ανύπαρκτοι. 

Στις μέρες μας λοιπόν ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα είναι οι κρίση αξιών. Το ποσοστό των νέων διασκεδάζει. Διασκορπίζει τον χρόνο του σε μπαρ, πίνοντας τόνους αλκόολ, σπαταλώντας άδικα χρήματα για να νομίσει ότι πέρασε καλά. Και λέω για να νομίσει γιατί από όλο αυτό τίποτα δεν του μένει. Αποφεύγει να έρθει σε επαφή με την επίλυση των πολιτικών προβλημάτων, του ιδίου δηλαδή τα προβλήματα. Στέκεται στην επιφάνεια και ποτέ δεν ανακαλύπτει την αλήθεια της ζωής, την ευτυχία. Υπηρετεί ένα μοντέλο κοινωνικά κατασκευασμένο το οποίο στέκεται στο φαίνεσθε. Μέσα σε αυτό είναι και η μουσική που <<διασκεδάζει>>. Τραγούδια χωρίς καμία αισθητική, με στίχους που δείχνουν ανεπάρκεια και ταυτόχρονα προστυχιά. Τραγούδια που σταδιακά προσπαθούν να απομονώσουν τον άνθρωπο από τον έρωτα, την αγάπη, τη ζωή. Τραγούδια ανύπαρκτων καλλιτεχνών. 

Η έλλειψη παιδείας, είναι ένα συχνό φαινόμενο σήμερα. Και αυτό φαίνεται καθημερινά μπροστά μας σε κάθε ώρα και σε κάθε στιγμή από την ώρα που ξυπνήσαμε το πρωί. Η νέα γενιά που θα ‘πρεπε να κάνει όνειρα είναι σε νάρκη. Και δεν θα ξυπνήσει ποτέ αν δεν σταθεί στην ΟΥΣΙΑ της ζωής. Δεν θα ξεπεράσει ποτέ τα προβλήματα της είτε είναι προσωπικά είτε κοινωνικά.

Πρέπει να ξυπνήσουμε τον κόσμο όσο είναι νωρίς. Ο χρόνος περνάει και ήδη φτάνει στο τέλος του. Η τέχνη οπλίζει την άποψη έλεγα πάντα. Αυτό και πρέπει να κάνουμε. Να παροτρύνουμε ο καθένας τους δικούς του ανθρώπους να δουν και την άλλη πλευρά της ζωής. Να στραφούμε στη πραγματική τέχνη. Στη μουσική, στο θέατρο, στη ποίηση,στη ζωγραφική. Στη πηγή της παιδείας, το σχολείο. Να μην αφήνουμε τους εαυτούς μας στη τύχη.  Να επεκτείνουμε τις γνώσεις μας. Να κοιτάμε τους δίπλα μας. Να μην μασάμε ότι μας δίνουν έτοιμο. Κι αυτό να το δείξουμε και στους άλλους. Μπορεί και να χάσουμε. Θα ‘χουμε όμως προσπαθήσει..

Κι εδώ ένα από τα σπουδαιότερα ποιήματα του Ναζιμ Χικμέτ που δίνει την ΕΛΠΙΔΑ:

Να γελάσεις απ’ τα βάθη των χρυσών σου ματιών 

είμαστε μες στο δικό μας κόσμο 

Η πιο όμορφη θάλασσα

είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει

Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα

Τις πιο όμορφες μέρες μας

δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα

Κι αυτό που θέλω να σου πω

το πιο όμορφο απ’ όλα, 

δε στο `χω πει ακόμα.

 22091407_735850799939817_1268330974_n

 

Χρήστος Μπότσης