ueor

Κάθε φορά, τέτοιο καιρό, όλοι θυμούνται το ποδοσφαιρικό έπος της Εθνικής Ελλάδας το 2004. Κάπως έτσι το θυμάμαι και εγώ…

Κάπου στην Αθήνα, υπάρχει ένα φιλικό μου σπίτι. Είναι από αυτά τα σπίτια, που νιώθεις σαν το σπίτι σου. Κάθε καλοκαίρι λοιπόν, εκεί που όλοι πηγαίνατε σε θάλλασες και νησιά μακρυά από το νέφος, τη ζέστη και την βαβούρα της Αθήνας…εγώ πήγαινα σχεδόν για κανά μήνα ακριβώς εκεί. Το καλοκαίρι του 2004, μαθήτρια τότε της Α΄λυκείου, παρακολουθώ με τα υπόλοιπα μέλη της αγαπημένης οικογένειας, το Euro.

Σχέση με ποδόσφαιρο δεν είχα ιδιαίτερη. Αλλά και τι με αυτό; Μέχρι και η 90χρονη γιαγιά πανηγύριζε τα γκολ του Χαριστέα (και ας ήταν τα τελευταία γιατί από τότε δεν σταύρωσε μπαλιά). Μπαλκόνι, μπύρες, η τηλεόραση στη διαπασόν…και η δικιά μας και των γειτόνων…όλη μια παρέα μπαλκονάτη να παρακολουθεί Euro.

Ημιτελικός. Ελλάδα-Τσεχία. Το γκολ από κόρνερ στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων. Αλαλούμ. Ένα τηλέφωνο με αποσυντονίζει. Ο φίλος μου, ο Γιώργος ο Πέτρου μου φώναζε στο ακουστικό. Ούτε που τον άκουγα. Έτρεχα με τα βρακιά στο μπαλκόνι…γιατί είχε αφόρητη ζέστη….και φώναζα σαν την μουρλή “Τι να σου πώ αγόρι μου;” “Τι να σου πω αγόρι μου;” Και καθώς δεν καταλαβαίνω προφανώς ούτε τι φωνάζω, ούτε πόσο φωνάζω, ούτε ότι τρέχω πανικόβλητη στο ξένο σπίτι με τα βρακιά….μία οικογένεια -6μελή- να έχει πέσει κάτω από τα γέλια! 

Το σκηνικό επαναλήφθηκε και στον τελικό με Πορτογαλία. Χωρίς προγραμματισμό. Απλά συνέβη. Το ίδιο τηλέφωνο, το ίδιο “Τι να σου πω αγόρι μου;”, ο ίδιος χαμός, τα ίδια και περισσότερα γέλια. Το μόνο που ίσως να είχε αλλάξει-δεν το λέω με σιγουριά-είναι ότι μάλλον δεν κυκλοφορούσα με τα βρακιά. Αρκετή ξεφτίλα την πρώτη φορά…

Θυμάμαι εκείνο το βράδυ πήραμε τους δρόμους. Η Αθήνα καιγόταν και γιόρταζε. Όλα τα σπιτικά γιόρταζαν. Φωνές, αγκαλιές, κόρνες…ένας πανικός. Δυνατή στιγμή.

Το “Τι να σου πω αγόρι μου;” για σας μπορεί να λέει λίγα…γιατί ίσως να είχατε πιο δυνατές στιγμές που εξιστορείτε στους φίλους σας. Για μένα λέει πολλά…

Αφιερωμένο στη Δώρα, στη Κλαίρη, στη Γιάννα και στη Λαμπρινή….Αφιερωμένο στην γλυκιά μου Ερμιόνη που τα γέλια της έφταναν μέχρι και 5 τετράγωνα πιο κάτω!