12380508_10207557285723565_1295283200_n

Κοιτάχτε. Από μικρό παιδί ήμουν άνθρωπος του προγράμματος και του σχεδιασμού. Έφτιαχνα τη τσάντα από βραδύς, σχεδίαζα τι θα βάλω την επόμενη μέρα στο σχολειό, κανόνιζα μέχρι και τις ώρες που θα διαβάσω ώστε να μην είμαι busy τις ώρες που η μαμά με άφηνε για παιχνίδι. Τί στράβωσε όταν πήγα Πανεπιστήμιο, ακόμα το ψάχνω.

Όλα άλλαξαν όταν έπρεπε να ζήσω μόνη μου, όταν κανείς δεν μου έλεγε τι ώρα να γυρίσω σπίτι και πως, πότε να σηκωθώ από το κρεβάτι μου και αν στην τελική θέλω να σηκωθώ και μην σαπίσω για κανά πενθήμερο αγκαλιά με το pc και το LOST με απανωτά επεισόδια.

Κάπου εκεί συνηδητοποιώ πως την πρόταση “Νταξ, μωρέ…θα το κάνω μετά” έχει γίνει κάτι παραπάνω από εμμονή. Πρόγραμμα δεν υπάρχει. Και αφού δεν υπάρχει η αναβολή είναι αυτή που μπαίνει πραγματικά σε πρόγραμμα. Έχει τύχει να αναβάλλω μέχρι να πετάξω τα σκουπίδια από το μπαλκόνι. Όταν πια έγινε μια χωματερή και η μπόχα έμπαινε μέσα στο σπιτικό μου, τότε και μόνο τότε, αναγκαστικά, με βαριά καρδιά κατέβηκα τα δέκα σκαλοπάτια του φοιτητικού σπιτιού για να φτάσω μέχρι τον σκουπιδοτενεκέ του Δήμου. Δύο δρομολόγια. Τραγικό.

Θυμάμαι πως η κολλητή μου, μου ζήτησε να της στείλω τις φωτογραφίες από τις καλοκαιρινές μας διακοπές. Ότι είχα βγάλει…αυτές τις 5 έστω γιατί γενικά δεν είμαι με το κινητό στο χέρι. Πέρασαν τουλάχιστον εφτά μήνες για να συμβεί. Και πως συνέβη; Σε έναν από τους καφέδες εκείνη με αυστηρό ύφος μου λέει “Αμάν ρε Ντίνα. Εφτά μήνες πέρασαν” και πήρε το κινητό μου και της έστειλε μόνη της. 

Συμπέρασμα; Το σύνδρομο “θα το κάνω μετά” είναι ζήτημα στόχων. Δεν είχα βάλει στόχο να είναι καθαρό το σπίτι μου και γι’ αυτό έμοιαζε με χωματερή. Δεν είχα βάλει στόχο να στείλω τις φωτογραφίες στη κολλητή μου, γιατί για μένα δεν ήταν καν σημαντικό το θέμα…για εκείνη όμως ήταν.

Κατάλαβες; Αν είναι να αναβάλλεις πράγματα που τουλάχιστον βλάπτουν μόνο εσένα…έχει καλώς. Αλλά επειδή δεν είσαι ναυαγός σε κανά ερειπωμένο νησί της Καραϊβικής…συμμορφώσου και βάλε έναν ταπεινό στόχο. Θα τα καταφέρεις!