Αυτό το χριστουγεννιάτικο σποτ, που το είδα μόλις χθες στην τηλεόραση, μου θύμισε πολλά!

Είχα και εγώ έναν παππού, που τον αγαπούσα πολύ, που μεγάλωσα μαζί του, που μου έκανε όλα τα χατίρια, που ήταν ο πιο πλακατζής παππούς όλου του κόσμου..ο παππούς ο Γιώργος. Ο παππούς Γιώργος είχε μόνο εμένα και την αδερφή μου, τα μοναδικά του εγγόνια. Μας είχε λατρεία…όπως και εμείς σε εκείνον. Είχε μέχρι και την δική του μυρωδιά, ξέρετε “μύριζε παππούς” και κάθε φορά που μπαίνω στο σπίτι του ψάχνω να βρω αυτή τη συγκεκριμένη μυρωδιά για να τον θυμηθώ.

Ο παππούς μου έφυγε πριν 4 χρόνια. Με ένα παράπονο…τουλάχιστον αυτό που ξέρω εγώ. Οι εγγόνες του, μεγαλώνοντας, τον είχανε ξεχάσει. Είχαν παρέες και φλερτ και δεν πήγαιναν τόσο συχνά στο χωριό για να τον δουν. Πάντα τον σκεφτόμουν, μα ξέρετε, θεωρούμε δεδομένο πως θα τους έχουμε πάντοτε κοντά μας και αμελούμε να τους δούμε. “Άντε μωρέ θα πάω αύριο” έλεγα ή “να πάρω τον παππού τηλέφωνο” και ξεχνιόμουν. Και ο παππούς έφυγε, ενώ του είχα πει πως “αυτή την εβδομάδα θα έρθω να σε δω παππούλη μου”. Και τον είδα. Για τελευταία φορά. 

Αυτό το διαφημιστικό χθες μου θύμισε ακριβώς αυτό. Αυτό το λάθος μου. Κανένας ηλικιωμένος να μην ξανανιώσει μοναξιά. Μην ξεχνάτε τους παππούδες και τις γιαγιάδες σας. Σας το λέω εγώ που το έκανα και το μετανιώνω