newego_LARGE_t_1101_54058644

…η γαμάτη ελληνική οικογένεια που εκβιάζει συναισθηματικά τα παιδιά της, που απολαμβάνει κρυφά τον ξεπεσμό κάθε επόμενης γενιάς, που φέρεται σαδιστικά στο μεγάλωμά της, που μαλώνει για δικό της βόλεμα ή όφελος, που δε μπορεί να δεχτεί την επιτυχία των γειτόνων της. 

Η αθάνατη αυτή δομή, που διαιωνίζεται με καμάρι σε ύφος υπερήφανου κληρονομικού μυστικού, που δεχόταν ιστορικά εγκλήματα τιμής, αδελφοκτονίες για σύνορα σε χωράφια, ανθρωποκτονίες από αμέλεια σε μαγκιές με όπλα, ανθρωποκτονίες από πρόθεση λόγω ζήλειας, γιατί οι δικές τους στερήσεις δεν άνθισαν ποτέ και οι δίπλα ή οι απέναντι είχαν ψωμί να φάνε. 

Η υπέροχη αυτή παρεούλα που διασκέδαζε σε πανηγύρια και μάθαινε χαμηλόφωνα στα παιδιά της να μην έχουν πολλά πολλά με αυτούς που χόρευαν πριν λίγο, ούτε να αγγίζονται με όσους αγαπάνε γιατί πρέπει να ενωθούν περιουσίες, ούτε να δέχονται όποιον διαφέρει γιατί που ξέρεις, μπορεί κάποια στιγμή να έσκαγαν κι οι ίδιοι και να ‘βγαζαν τα δικά τους άπλυτα στη φόρα. 

Όλες οι όμορφες στιγμές που μεταλλάχθηκαν σε διαφημιστικά για φύλλο κρούστας, δόντια μετά από λεύκανση και μωρά κομπάρσους που δε λερώνουν το πάτωμα, γονείς χαρούμενους που δεν τηγανίζουν, τρώνε ευτυχισμένοι παραδοσιακό σκανδιναβικό πρωινό και δε φωνάζουν ποτέ στα παιδιά τους «στα ‘λεγα εγώ», «να φύγεις απ’ το σπίτι αν θες βόλτες κι έρωτες», «έχεις χρόνια γι αυτά μπροστά σου, θα βαρεθείς», «να κάνεις οικογένεια, να δούμε κι εμείς μια χαρά από εσένα» (κι ας είσαι πυρηνικός φυσικός στη ΝΑΣΑ), «και σιγά με τις σπουδές τι καταλάβαμε», «και τι νομίζεις είναι ο γάμος, όλο θυσίες κάναμε-για εσάς τα κάναμε όλα», «να ταΐζεις το παιδί, μην το τρέχεις στα ποδόσφαιρα συνέχεια», «τι, μπαλέτο; ο γιός μου πούστης δεν θα γίνει» κι άλλα τέτοια κομψά, όπως κάνουν στα παλιοτούρκικα, αυτά που βλέπουμε κάθε βράδυ αλλά τα κράζουμε σε φίλους στη λαϊκή. 

Αυτή η όμορφη ελληνική κοινωνία, που τιμά τον τόπο της πετώντας σκουπίδια όπου σταθεί, που φωνάζει σε όποιον δείχνει κατώτερος από αυτήν γιατί τυχαίνει να του σερβίρει καφέ, φαγητό ή ποτό,  που παλεύει με τον τουρισμό αλλά οι ξένοι είναι βλάκες και δεν παίρνουν πάνω από μία χωριάτικη που κοστίζει μόνο δέκα ευρώ, που γνωρίζει από πολιτική και στηρίζει σταθερά τις ίδιες οικογένειες, που φοβάται μέρα νύχτα μην αλλάξει κάτι στη μέρα της μαρμότας.

Δεν την σκιάζει φοβέρα καμιά γιατί ξέρει να τρώει αγκαλιασμένη σουβλάκια, να πηγαίνει μπουζούκια και να γλεντάει με σημαίες στα χέρια σε κάθε περίσταση.