789f6e88d81254b3797e6b86449343c1

Η κυρία Ευτυχία, 

πάντα προσπαθούσα να καταλάβω το περπάτημά της. Δοσμένη παντού, στον δρόμο, στα ψώνια της, στον κόσμο, μιλούσε, χαιρετούσε.

Η κυρία Ευτυχία ανήκει στους πικραμένους της ζωής, κάποτε ήταν παιδί, ύστερα έγινε κορίτσι και μετά γυναίκα. Μπορεί να πίστεψε στο μέλλον της μια όμορφη μέρα, να άφησε την καρδιά της να ζεσταθεί και να ένιωσε πως κάτι καλό την περιμένει. 

Παντρεύτηκε, δεν ξέρω πως. Έρωτας ή προξενιό δεν έχει σημασία, αυτή ήταν εκεί. Γέννησε, έκανε τρία παιδιά.

Ο ένας γιος κηδεύτηκε λίγες μέρες πριν τον πατέρα του από χρόνια χρήση ουσιών. Ο άλλος γιος μένει στήριγμα, να βλέπει, να ζει με την οικογένειά του ύστερα από θαύμα που βγήκε ζωντανός από τροχαίο. Η κόρη, εκεί, παντρεμένη, χωρισμένη, παιδιά, επανασυνδέσεις, χωρισμοί ξανά.  

Βλέπουν τα παιδιά τη μάνα να σπαράζει, να μαραζώνει και να χάνεται κάθε μέρα που ζει στον καημό της. Κι ο καημός της κυρίας Ευτυχίας ίσως να είναι το ίδιο της το όνομα, κάθε φορά που την φωνάζουν αυτή νιώθει πως τη σφάζουν.