e06b2d9a7b7de1487c1ec8943760e2b4

Η μέρα που ξυπνάς από την μάχη, 

εκείνο το πρώτο λεπτό που ανοίγεις τα μάτια σε λευκά σεντόνια, ήλιο και μια μυρωδιά γνώριμη. Αυτή την μυρωδιά που περίμενες να είναι η ζωή σου, σαν κάποιος να βρίσκεται δίπλα σου και ξέρεις πως πρέπει να γυρίσεις το κεφάλι σου για να βεβαιωθείς. Κάνεις τη γενναία κίνηση να κοιτάξεις και δεν είναι κανείς, ακούς κάτι σαν μουσική από μέσα, κάτι σαν καφές να ετοιμάζεται για εσένα χωρίς να τον έχεις ζητήσει και κάτι σαν νερό να τρέχει έτοιμο να εξαγνίσει τη νύχτα απ΄το σώμα σου. 

Είναι η στιγμή που κρατάει όσο καμία άλλη γιατί ξέρεις ότι εκπνέει στο επόμενο δευτερόλεπτο, κλείνεις τα μάτια να κρατήσεις την αφή της και αναπνέεις. Στο κεφάλι σου ξεσπάνε οι ιαχές του πόλεμου που έδινες, οι φωνές των γύρω σου να συνεχίσεις, μήπως  κάνεις αυτά που απαιτούν για εσένα, έρχονται και οι μνήμες απ΄την καμμένη γη που πρέπει να αφήσεις αλλά επιμένεις να δακρύζεις επάνω της μήπως φυτρώσει ένα λουλούδι. 

Είναι τα κύματα του αέρα που σέρνουν τα αποκαΐδια, η άχνη της φωτιάς που έπρεπε να περάσει βιαστική κι εσύ να μείνεις εκεί, να σταθείς έτοιμος κι αδύναμος να οπισθοχωρήσεις. Λες και βαφτίστηκες μαχητής. Δεν είχες πρόβλημα με αυτό, αλλά κουράστηκες, κουράστηκες πολύ και είσαι εξαντλημένος. 

Ξυπνάς απ΄τις μνήμες, θυμάσαι ότι ξημέρωσε και είσαι ζωντανός. Είσαι ζωντανός φίλε! Ανοίγεις τα μάτια σου και δύο όμορφα άλλα μάτια σε κοιτάζουν να παιδεύεσαι ακόμα στο ασυνείδητο, ένα τρυφερό χαμόγελο είναι έτοιμο να σε απολαύσει και μια υπέροχη αγκαλιά να σε μαλακώσει. 

Βέβαια εγώ θα ονειρευτώ λίγο ακόμα…