b035b11940f7b2a5a85fd7ed7803bead

Η συνήθεια του κομπλεξισμού, 

δεν ξεπερνιέται έτσι εύκολα. Δεν είναι κάτι που το αγόρασες μία φορά και μπορείς να το αφήσεις στη ντουλάπα. Είναι αυτό που μεγάλωνε μαζί σου, ήταν ο τρόπος που κρατούσε το ποτήρι με το γάλα, το χαμόγελο που έβγαινε σε άκυρες στιγμές για να κρύψει την αμηχανία σου, το ύφος που βρίσκεται πάνω απ’ τα πάθη των άλλων, το χέρι που στηρίζει το πηγούνι σα να είσαι σταρ του σινεμά. 

Αυτή η σιχαμένη ανθρωπίλα που βγαίνει όταν ζητάς απεγνωσμένα προσοχή με κάθε τρόπο, η προσεγμένη εμφάνιση που κρύβει αηδία για κάθε τι που κάνεις γιατί εκεί σε οδήγησαν επιθυμίες άλλων, οι επιλογές που σέρνεις σα βαρίδια στα πόδια σου, οι ανάγκες των άλλων που σπέρνουν ενοχές όταν προσπαθείς να φροντίσεις τον εαυτό σου. 

23507190bcd16854e4a8d13ffda24303

Σκάσε λοιπόν! Μείνε ακίνητος, εκεί που είσαι, όπως είσαι. Πάρε βαθιές εισπνοές, γέμισε τα ρουθούνια σου αέρα και βάλε οξυγόνο παντού. Εντάξει, βγάλ΄ τον τώρα. Είσαι ήρεμος και το ξέρεις, πάρε τα κλειδιά στα χέρια σου και βγες. Βγες έξω απ΄ το σπίτι, το γραφείο, το αμάξι, φύγε απ’ όπου βρίσκεσαι και κάνε μια βόλτα. Μόνος. 

Περπάτα και μη σκέφτεσαι που πας, προχώρα σα να το χρωστάς στον εαυτό σου από καιρό, μη σε νοιάζει αν φοράς πυτζάμες, αδιαφόρησε αν πρέπει να καθίσεις σε πεζούλι και κρυώσει ο πισινός σου, μην ανησυχείς για τις χαιρετούρες που χάνεις.

Να κάθεσαι, να μη μιλάς. Δεν υπάρχει ούτε χειμώνας, ούτε καλοκαίρι.

Ησυχία.