11136727_1010389549003869_3001517746777425861_n

Η ιστορία της ξεκινάει κάπως έτσι…. Στις 13 Απρίλιου του 1926 .. Το όνομα της Ελένη Λούκου. Είχε έξι αδέλφια ενώ ήταν δίδυμη με τον αδελφό της Τάκη.  Το Λουκού βέβαια δεν θα την συνοδέψει πού μιας και όλοι την γνωρίσαμε με το ψευδώνυμο Λαμπέτη..

Η Έλλη λοιπόν θα μεγαλώσει στην Αθήνα αφού οι γονείς της μετακόμισαν εκει όταν η ίδια ήταν μόλις 2 ετών. Ποιος να γνώριζε τότε πως η οδός Μιχαήλ Βόδα 139 σήμερα θα έφερε το όνομα της.  

Το 1941 αποφασίζει να δώσει εξετάσεις στη Σχολή Εθνικού Θεάτρου απ όπου την απέρριψαν παμψηφεί.  Το επόμενο βήμα της ήταν η σχολή της Μαρίκας Κοτοπούλη η οποία θα σηματοδοτεί την αρχή της ιστορίας μιας μεγάλης πρωταγωνίστριας. 

11132152_1010389915670499_505821729_n

Το Φεβρουάριο του ’43 θα γνωρίσει σύμφωνα με τα λεγόμενα της ίδιας τον πρώτο και μαγαλύτερο έρωτα της ζωής της τον Θ. Σγουρδέλη, διπλωμάτη και ποιητή. Ο  Σγουρδέλης ζούσε  μόνιμα στην Γαλλία. Έγραψε για εκείνη μια ποιητική συλλογή με τίτλο “Ατέρμονη πορεία προς τον ήλιο”, αλλά όταν εκείνος ξαναγύρισε στο Παρίσι εκείνη δεν τον ακολούθησε. Η σχέση τους κράτισε σχεδόν 2 χρόνια.

Επίσης είχε σχέση με τον  Aλέκο Αλεξανδράκη και έναν άτυχο γάμο με τον  Μάριο Πλωρίτη που έληξε άδοξα το 1953 όταν γνωρίστηκε με τον Δημήτρη Χορν που μαζί έγραψαν μια λαμπρή πορεία στο ελληνικό θέατρο και κινηματογράφο. Χώρισαν όμως το 1959 και τότε στην ζωή της ήρθε ο Αμερικανό συγγραφέας  Frederic Wakeman με το οποίο παντρέυτηκε αλλά χώρισε για ακόμα μια φορά το 1976.

Στην μεγάλη της πορεία και ρεπερτόριο ξεχώρισαν οι ερμηνείες της στον “Γυάλινο κόσμο”, στην “Αντιγόνη” και στο πρώτο ανέβασμα του “Ματωμένου Γάμου” στην Ελλάδα. Συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης ,τον θίασο της Κατερίνας, με το Εθνικό Θέατρο, με τον θίασο του Κ. Μουσούρη. Ενώ αργότερα συγκροτεί με τον  Δημήτρη Χορν και τον Γιώργο Παππά τον θίασο Λαμπέτη – Παππά – Χορν που αργότερα το 1956 έγινε Λαμπέτη-Χορν. Έργα που ανέβασαν ήταν «Ο βροχοποιός», «Νυφικό Κρεβάτι», «Το παιχνίδι της Μοναξιάς», κ.α. Ενώ στον κινηματογράφο έπαιξαν μαζί στην «Κάλπικη Λίρα» (1956) . Άλλες κινηματογραφικές επιτυχίες της Έλλης Λαμπέτη, αυτής της περιόδου, είναι το «Κυριακάτικο Ξύπνημα» (1954), «Το κορίτσι με τα μαύρα» (1956) και «Το τελευταίο ψέμα» (1957) του Μιχάλη Κακογιάννη.

https://www.youtube.com/watch?v=pikQoPLWV_4

Η ίδια δήλωνε  «Υπάρχουν μέσα μου ο άνθρωπος και η καλλιτέχνης. Μερικές φορές είναι δύο καλοί φίλοι. Άλλες φορές είναι δύο καλοί αντίπαλοι. Πάντα, όμως, στο τέλος, το τι θα κάνει η Λαμπέτη το αποφασίζουν μαζί.»

10407861_1010389485670542_8540077049387964880_n

Τραγικές στιγμές στην ζωή της στάθηκαν  η απώλεια της μητέρα της, καθώς και των τριών απο τα πέντε αδέρφια της και ένα μωρό που θα αποκτούσε με τον Χορν. 
Μάλιστα όταν η Έλλη έχασε την αδερφή της η ψυχοσωματική της αντίδραση ήταν η προσωρινή απώλεια της όρασης της. 

Η επόμενη δεκαετία ’70  θα εξακολουθεί να μην είναι καλή για την ηθοποιό μιας και θα συμβούν γεγονότα που θα την σημαδέψουν.

Χάρη στην μεγάλη της επιθυμία για την απόκτηση ενός παιδιού θα εμπλακεί σε μια ιστορία που θα την οδηγήσει σε μια άνιση δικαστική διαμάχη την οποία και θα χάσει. 

Επίσης κάτι που η ίδια φοβόταν πολύ (λόγω της κληρονομικότητας ). Και η διάγνωση ήρθε γρήγορα ..καρκίνος.

Η σκέψη όμως να τα παρατήσει δεν πέρασε από το μυαλό της ούτε για μια στιγμή καθώς ανάμεσα σε χειρουργεία και προσωπικές μάχες που έδινε με την νόσο συνέχισε να πατάει στο σανίδι αποσπώντας μάλιστα εντυπωσιακές κριτικές για τις ερμηνείες της.  

11149417_1010389595670531_2080361854333961872_n

Η τελευταία παράσταση της Έλλης θα ήταν το 1981, στο έργο «Σάρα – Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού» με τον εκπληκτικό ομώνυμο ρόλο , αυτόν της κωφάλαλης  Σάρα. Η κατάσταση της υγείας της όλο και χειροτέρευε, οι χημειοθεραπείες στις οποίες υποβλήθηκε έπληξαν τις φωνητικές της χορδές, με αποτέλεσμα σταδιακά να χάσει και τη φωνή της.

«Ο χρόνος με βοήθησε να γνωρίσω τον εαυτό μου. Γι′ αυτό δεν με τρομάζει». Είχε πει….

Και η αυλαία έπεσε στις 3 Σεπτεμβρίου 1983…