Στους διαγωνισμούς παρουσιάζετε μια πλαστή εικόνα του τι είσαστε σε θέση να κάνετε. Οι εξετάσεις δείχνουν μόνο και μόνο αυτά που έχετε μάθει απ’έξω και αυτά που σας έχουν βάλει στο κεφάλι σας. Σπάνια, όμως, δείχνουν αν μπορείτε να σκεφτείτε και να βρείτε μόνοι σας την λύση ενός προβλήματος.

2013-25-apr-panellhnies-barh2m1

Όσο πλησιάζει ο καιρός των Πανελλαδικών Εξετάσεων, κάθε χρόνο, σκέφτομαι την δική μου φάση όταν βρισκόμουν στην θέση αυτών των μαθητών.

Ενώ το σχολείο, κανονικά θα έπρεπε να ήταν μια περίοδος που όλοι θα θέλαμε να ξαναπεράσουμε, εγώ πραγματικά θα ήθελα να μην υπήρχαν τα χρόνια όντας μαθήτρια της 2ας και 3ης Λυκείου…(εμείς τότε – και αναφέρομαι στα έτη 2000-2002 – είχαμε το απίστευτο «δικαίωμα» των Πανελλαδικών εξετάσεων και στις 2 τελευταίες τάξεις του Λυκείου).

Κάθε χρόνο λοιπόν, σκέφτομαι πόσο ανούσιο και σαθρό είναι το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Και αυτό που με εξοργίζει ακόμα περισσότερο είναι το γιατί δεν το βλέπουν οι υπεύθυνοι; Γιατί δεν βλέπουν πως αυτό που κυριαρχεί τώρα μόνο παιδεία και μόρφωση δεν προσφέρει. Πώς μπορεί να προσφέρει μάθηση ένα εκπαιδευτικό σύστημα που το μόνο που πραγματικά προσφέρει είναι κρίση άγχους στα παιδιά;

Για να μην αναφερθώ στις ατέλειωτες ώρες που είσαι αναγκασμένος να πετάς από τη ζωή σου σε φροντιστήρια, στα τρελά ποσά ζεστών χρημάτων που η οικογένεια σου αναγκάζεται να δίνει στην παραπαιδεία. Και όλα αυτά, στις τόσο δύσκολες εποχές που διανύουμε για να μπείς σε μια «καλή σχολή».

Είσαι αναγκασμένος δηλαδή, εσύ και η οικογένειά σου, για 18 περίπου χρόνια να ακολουθείς ένα εκπαιδευτικό σύστημα αυταπάτης που το μόνο που κάνει στο τέλος είναι να αλλοιώνει την κριτική σου σκέψη (ή να μην την αφήνει να αναπτυχθεί καν), και στο τέλος να σε «τιμωρεί» γιατί δεν έγραψες καλά σε ένα μάθημα – για τους δικούς σου λόγους – και όλο σου το μέλλον και τα όνειρά σου να κρίνονται από ένα @αμημένο μάθημα στο οποίο δεν έγραψες 18 αλλά 14.

2012-6-noe-mathiths-myalo-2

Κάθεσαι και μαθαίνεις παπαγαλία ολόκληρα βιβλία, για να πάς τον Ιούνιο και να τα γράψεις ακριβώς όπως τα έμαθες, υποχρεωμένος να μην ξεχάσεις ούτε ένα κόμμα! Ούτε ένα κόμμα!

Και η γελοιότητα με τις εξετάσεις δεν σταματά μόνο στις Πανελλήνιες. Ένα απλό παράδειγμα θα σου δώσω. Σκέψου το διάστημα που έκανες μαθήματα για να πάρεις το δίπλωμα οδήγησης. Καταφέρνεις και παίρνεις το δίπλωμα και βγαίνεις στους δρόμους γιατί κατάφερες να παρκάρεις με 2-3 κινήσεις και έκανες σωστά την οπισθογωνία. Γιατί αν παρκάρεις με 5 κινήσεις, χέστηκε η φοράδα στ’αλώνι!!

Αλλά εσύ το πήρες το δίπλωμα οδήγησης. Αυτό έχει σημασία. Α, και η σέλφι που θα βγάλεις μετά ….!

Πρόσφατα, έπεσε στα χέρια μου «το κόκκινο βιβλιαράκι των μαθητών» από τις Εκδόσεις Βέργος.

Θα σας αναφέρω ένα μικρό απόσπασμα:

«Στους διαγωνισμούς παρουσιάζετε μια πλαστή εικόνα του τι είσαστε σε θέση να κάνετε. Οι εξετάσεις δείχνουν μόνο και μόνο αυτά που έχετε μάθει απ’έξω και αυτά που σας έχουν βάλει στο κεφάλι σας. Σπάνια, όμως, δείχνουν αν μπορείτε να σκεφτείτε και να βρείτε μόνοι σας την λύση ενός προβλήματος.

Στα σχολεία όπου υπάρχουν αδιάκοπα διαγωνισμοί η ποιότητα της εκπαίδευσης και της μάθησης μειώνεται σημαντικά. Οι καθηγητές στην ουσία δεν διδάσκουν μια ύλη, αλλά το πώς να περνάει κανείς τους διαγωνισμούς.

Οι εξετάσεις θα μπορούσε να γίνονται με διαφορετικό τρόπο. Θα μπορούσε οι μαθητές να φέρνουν μαζί τους βιβλία και σημειώσεις. Το διαγώνισμα θα μπορούσε κάλλιστα να γίνεται σε μια βιβλιοθήκη, όπου θα μπορείτε να συμβουλευτείτε όποιο βιβλίο σας χρειάζεται.

Αν πιστεύετε ότι το σύστημα των διαγωνισμών είναι κακό, πρέπει να αγωνιστείτε για την κατάργησή του. Αν τα διαβήματα που θα κάνετε δε φέρουν κανένα αποτέλεσμα, μπορείτε να καταφύγετε στην απεργία των διαγωνισμών ή στις λευκές κόλλες. Προσέξτε όμως! Αυτό δεν μπορεί να γίνει μόνο από μερικούς μαθητές. Πρέπει να είναι αποφασισμένοι οι μαθητές μιας τάξης ή ενός σχολείου ή ακόμα κι οι μαθητές των σχολείων μιας ολόκληρης πόλης»

Δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο.

Ε.