Αυτός ο “άλλος” εχθρός ή φίλος;

 Είναι αυτό το σφίξιμο στην καρδιά και αυτός ο κόμπος στο στομάχι που νοιώθεις όταν βλέπεις το βρέφος να κλαίει και να εκλιπαρεί να ανοίξουν τα σύνορα. Είναι  και αυτή η ιδέα που άξαφνα περνά  από το μυαλό πως αυτά τα παιδιά θα μπορούσαν να είναι δικά σου παιδιά και έτσι δε μπορείς παρά να ανοίξεις την αγκαλιά σου στα προσφυγόπουλα να τους προσφέρεις αυτό που μπορείς.  

 Ύστερα κάθεσαι και σκέφτεσαι πού πήγε  αυτός ο “Ευρωπαίος” αυτός που μιλά για ενότητα για αλληλεγγύη για υπεράσπιση του αδύνατού;  Πού πήγε η Ευρώπη που μιλάει με ωραία λόγια στα forum για την ανοχή στη διαφορετικότητα, για παγκοσμιοποίηση, για μίξη ιδεών και διαφορετικών πολιτισμών; Πού θάφτηκαν αυτές οι ιδέες που πάνω τους χτίστηκε η Ευρώπη;  

 Τόσο πολύ τους έχουν αλλάξει τα μυαλά τα σύμφωνα σταθερότητας και τα πλεονάσματα; Τόσο πολύ  νοιάζονται για την υλική ευδαιμονία τα χρήματα και τα ευρωπαϊκά κοινοβούλια που έχασαν τελείως την ανθρωπιά τους; Τόσο εύπλαστη είναι τελικά αυτή η Ευρώπη που στην πρώτη δυσκολία είναι έτοιμη να διαλυθεί στα εξόν συνετέθη.   

 Δυστυχώς μέσα από αυτό το πρόβλημα των προσφύγων,  που για να είμαστε και απολύτως ειλικρινείς η Ευρώπη το δημιούργησε μέσα από τις πολιτικές της και τις συμμαχίες της , αποδείχθηκε με το χειρότερο τρόπο πως η Ευρώπη δεν νοιάζεται για τον άνθρωπο στην πράξη ο «άλλος» ακόμα και σήμερα της προκαλεί συναισθήματα αποστροφής και ξενοφοβίας, Μια  Ευρώπη που ενισχύει με τις πράξεις της, τις φασιστικές αντιλήψεις  και τις ιδέες περί ανωτερότητας της άριας φυλής. Είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική περίπτωση άρνησης επικοινωνίας με ένα έθνος η με κατοίκους του. Ο «άλλος» μισείται και υποβιβάζεται πολιτισμικά,  ιστορικά ή και θρησκευτικά επειδή για ακόμα μια φορά η Ευρώπη συμπεριφέρεται εγωιστικά αρνούμενη να αναγνωρίσει στον «άλλον» ποιοτική αξία και ανθρώπινη υπόσταση.  

 Ο «άλλος»  είναι μια πολυσήμαντη λέξη από την οποία αξίζει να προσεγγίσουμε κοινωνιολογικά και θεολογικά. Επειδή όμως εδώ δεν είναι ο χώρος για κάτι τέτοια θα σταθώ στην την διαφοροποίηση που προκύπτει από την ύπαρξη του «εγώ» και του άλλου. Είναι αναγκαίος επειδή γίνεται το μέσο για μια ασφαλή πορεία προς την αυτογνωσία. Γράφει σχετικά ο Οδυσσέας Ελύτης στο «Άξιον Εστί».  

 

«Βλέπεις, είπε, είναι οι Άλλοι 

και δε γίνεται Αυτοί χωρίς Εσένα 

και δε γίνεται μ’ αυτούς χωρίς, Εσύ» 

 

Αφηνόταν την Ευρώπη στην άκρη ως Έλληνες αλλά και ως Χριστιανοί νομίζω έχουμε υποχρέωση να συμπεριφερθούμε στον ξένο οικεία και να του συμπαρασταθούμε με ανθρωπιά.  Όσο πιο αποδεκτός γίνεται ο «άλλος» από  μένα, όσο περισσότερο αντιλαμβάνομαι τους λόγους και τις αιτίες των λόγων, των ενεργειών του, των συμπεριφορών του, τόσο περισσότερο διευρύνω τη συνείδησή μου. Ο φόβος του «άλλου» εκτοπίζεται από την κατανόηση και την αποδοχή της διαφορετικότητας του.  

 Και μιας και ανέφερα το χριστιανισμό, δεν πρέπει να  ξεχνάμε πως ο  ίδιος ο Χριστός  γεννήθηκε ως πρόσφυγας και  έζησε ως ξένος, μας δίδαξε με την παραβολή του Καλού Σαμαρείτη  την αγάπη προς τον πλησίον που ταυτίζεται με τον ξένο.  Και καλά θα κάνουν όσοι δημοσίως μιλούν περί του φόβου ισλαμοποίησης της Ελλάδας ας ανατρέξουν λίγο στην παραβολή του Καλού Σαμαρείτη σε αυτόν τον ύμνο στη διαφορετικότητα.  Για  εμάς ο ¨άλλος¨ πρέπει να  είναι ο καθένας που χρειάζεται τη βοήθεια μας ο κάθε άνθρωπος που βρίσκεται σε ανάγκη χωρίς να λάβουμε υπόψη καμία εθνική, φυλετική, θρησκευτική  ή οικονομική διάκριση γιατί τελικά ο ¨άλλος¨ δεν παύει παρά να είναι άνθρωπος.