5456e1559e0630eeff186fff1b68f711

«… Είτε συνέχιζε είτε σταματούσε να γράφει το ημερολόγιο δεν είχε σημασία. Η Αστυνομία Σκέψης θα τον έπιανε έτσι κι αλλιώς. Είχε διαπράξει – θα το είχε διαπράξει ακόμα κι αν δεν είχε πιάσει την πένα στα χέρια του – το βασικό έγκλημα που περιείχε όλα τ’ άλλα μέσα του. Έγκλημα της Σκέψης το έλεγαν. Το Έγκλημα της Σκέψης δεν ήταν κάτι που μπορούσε να κρύψει κανείς για πάντα. Μπορούσες να ξεγελάσεις με επιτυχία για λίγο ακόμα και για χρόνια, αλλά αργά ή γρήγορα, θα σ’ έπιαναν»

Το παραπάνω απόσπασμα από το βιβλίο του Τζ. Όργουελ φαντάζει τόσο σύγχρονο στα αυτιά μας. Τι και αν οι αναπτυγμένες αστικές δημοκρατίες του δήθεν πολιτισμένου κόσμου κυρίως της Ευρώπης, αλλά και της Αμερικής και της Αυστραλία εδώ και χρόνια καυχώνται στα λόγια για την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών διακηρύσσοντας με πάθος πως δεν επιτρέπεται η ποινική δίωξη των σκέψεων και των φρονημάτων των πολιτών εφόσον αυτά ασκούνται εντός του δημοκρατικού πλαισίου.

Τι και αν δεν είναι το “κόμμα” όπως το περιγράφει ο Όργουελ στο βιβλίο, αυτό που σήμερα παρακολουθεί τις κινήσεις μας, κριτικάρει τις απόψεις μας, ελέγχει τις σκέψεις μας. Όπως και να το ονομάσει κανείς η πραγματικότητα είναι πως ο ορυμαγδός της προπαγάνδας μέσα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και για τις νεότερες γενιές μέσα από το διαδίκτυο συνεχίζουν αμείλικτα να  δρουν και να ενεργούν ως μέσα αποβλάκωσης των μαζών και χειραγώγησης της σκέψης.

Προφανώς και η Ελλάδα δε θα μπορούσε να επιτελεί εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα. Το χειρότερο από όλα είναι το απροκάλυπτο της προσπάθειας μέσα από τα ΜΜΕ να δημιουργηθεί και στην Ελλάδα ένα είδος αστυνομίας της γνώμης, της σκέψης και της γλώσσας. Και επειδή μας αρέσει να το παίζουμε και δημοκράτες κοτσάρουμε με περισσή ευκολία μια ωραιότατη ταμπελίτσα κατηγοριοποίησης υποβαθμίζοντας όποιον διαφωνεί μαζί μας προκειμένου να έχουμε ήρεμη τη συνείδησή μας πράγμα που μας απαλλάσσει από την ελάχιστη ευθύνη να σκεφτούμε κριτικά και τη στοιχειώδη υποχρέωση να ανοίξουμε διάλογο και και να απαντήσουμε επιχειρηματολογώντας. Έτσι κατηγοριοποιούμε τους ανθρώπους σε εκλεκτούς και μη, σε δημοκράτες και μη βασισμένοι  όχι στις πράξεις τους αλλά στις σκέψεις και τις ιδέες τους.  Και φυσικά αυτές οι ταμπέλες είναι μιας χρήσης αλλάζουν εύκολα ανάλογα με τις συνθήκες και τις εποχές κατά το δοκούν.

Είναι σαφές ότι όσο και αν θέλουμε να το αρνηθούμε, όσο και αν δε θέλουμε να το δούμε, καθημερινά γύρω μας η ποινικοποίηση των ιδεών υπάρχει. Κάτω από το μανδύα της δήθεν προστασίας της δημοκρατίας από εμπόδια  είναι εμφανή η προσπάθεια  για τον  περιορισμό της εμβέλειας της διακίνησης  και την περιθωριοποίηση  ανατρεπτικών ιδεών  που εκφράζουν διαφορετικότητα, ιδεών που  μπορούν να ξυπνήσουν την κριτική σκέψη του ανθρώπου και να οδηγήσουν σε ένα διαφοροποιημένο κοινωνικοαισθητικό  και οικονομικοπολιτικό μοντέλο.