ΤΣΙΠΡΑΣ-ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ-ΝΤΑΙΣΕΛΜΠΛΟΥΜ-ΣΟΙΜΠΛΕ-ΛΑΓΚΑΡΝΤ1

Αν πιστεύουμε στην κοινωνική πολιτική που το κράτος οφείλει να παραμείνει δίπλα στον πολίτη τότε η κοινωνία μας χρειάζεται αλλαγές, είτε αυτές τις ονομάσουμε μεταρρυθμίσεις είτε κρατική πολιτική είτε όπως αλλιώς αρέσκεται ο καθένας. Κάθε νέα κυβέρνηση παραδοσιακά έχει σαν σημαία της τις αλλαγές όσο βρίσκεται στην αντιπολίτευση όταν όμως κληθεί να τις εφαρμόσει τότε τα πράγματα αλλάζουν γιατί ο πολίτης και η κοινωνία στο άκουσμα των αλλαγών απαιτεί κοινωνική ανταμοιβή.  

 Σε άλλες εποχές αυτό γίνονταν μέσα από μια αλληλοϋποστήριξη μεταξύ πολιτικών, συνδικαλιστών και φορέων που βαφτίζονταν δημόσιος διάλογος ώσπου βρίσκονταν η χρυσή τομή συχνά και με συναλλαγές κάτω από το τραπέζι. Στη μνημονιακή  όμως Ελλάδα πέρα των παραπάνω εμπλέκονται και η τρόικα και τα πράγματα γίνονται πολύπλοκα με αποτέλεσμα η διαδικασία της αλλαγής των νόμων να γίνεται με τρόπο ακατανόητο, μέσα από νομοθετικές ρυθμίσεις και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και άλλα τέτοια πολιτικά και νομικά τερτίπια που ναι μεν είναι νόμιμα καθόλου όμως ηθικά.  

 Ώσπου ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και δεσμεύτηκε πως θα τα αλλάξει όλα αυτά, θα γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις προτάσεις των ξένων και θα πετάξει από τα υπουργεία τους τεχνοκράτες της τρόικας που μετονομάστηκαν θεσμοί.  Επειδή όμως η εξουσία και η διαχείρισης της είναι κάτι πολύ διαφορετικό από τη θεωρία στην πράξη “αναγκάστηκε” και αυτός να χρησιμοποιήσει τα εργαλεία των προηγούμενων. Προσωπικά δεν ενοχλούμαι από όλα αυτά ούτε περίμενα κάτι πολύ διαφορετικό. Αυτό που με παραξενεύει είναι πως όλοι αυτοί που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ θέλουν και το μισθό ολόκληρό, και ανάπτυξη, και μείωση της ανεργίας και ευρώ πάση θυσία και χωρίς θυσίες και καμία ρήξη με την Ευρώπη και συμφωνία στα γρήγορα να τελειώνουμε να μην έχουμε και το άγχος της χρεοκοπίας.  

 Πρέπει να αντιληφθούν οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ και μη, πως ο δρόμος της διαπραγμάτευσης που αποφάσισε να ακολουθήσει η κυβέρνηση είναι δύσκολος και μοναχικός και δεν πρόκειται κανένας εταίρος ή μη, να μας βοηθήσει σε αυτή τη διαδρομή. Δεν είναι δυνατόν να σκεφτόμαστε τα δικά μας μόνο συμφέροντα τα οποία για να έχουμε και τη συνείδηση μας ήσυχη τα βαφτίζουμε κοινωνική ευθύνη εξαιτίας της έλλειψης εμπιστοσύνης που μας διακατέχει προς το πολιτικό σύστημα. Αυτό είναι που μας εμποδίζει να πιστέψουμε σε μια νέα λύση και μας κάνεις δύσπιστους.  

 Δεν ελπίζω ότι θα βρεθεί μια μαγική λύση που θα μας απαλλάξει από το χρέος και τα μνημόνια μονομιάς και θα μας οδηγήσει σε ρυθμούς ανάπτυξης και μισθούς Ευρώπης. Ούτε έχω την αυταπάτη πως ξαφνικά η ελληνική κοινωνία θα αλλάξει τον τρόπο σκέψης της και θα απαλλαγεί από την κοσμοθεωρία του εγώ και του ατομικού συμφέροντος προς χάρη μιας νέας κοσμοθεωρίας κοινωνικής ευαισθησίας και κοινωνικού συμφέροντος και μάλιστα σε τέτοιες εποχές όπου ο καθένας μας προσπαθεί να γίνει το λιοντάρι στη ζούγκλα της ελεύθερης αγοράς.  

 Η επίκληση όμως στην ελπίδα, όχι αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στον κοινό νου και πάνω από όλα στο συναίσθημα και στην ανθρωπιά, που δεν χάθηκε παραμένει η μεγαλύτερη δύναμη για μια κοινωνική επανάσταση που αργά η γρήγορα θα έρθει σε πείσμα του ευρύτερου οικονομικού συστήματος και της καταπίεσης του φιλελεύθερου καπιταλισμού, ως αποτέλεσμα των παθογενειών  που καθημερινά προκύπτουν από αυτό το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα που πεισματικά αρνούνται να το δουν όλοι αυτοί που το διοικούν.