3e3327dc28160167a8b03656cc8e60e5

Να ενηλικιωθούμε επιτέλους, 

δεν με ενδιαφέρει αν προτιμάς πατάτες τηγανητές ή βραστά κολοκυθάκια. Δεν με απασχολεί αν η μπουγάτσα είναι το φύλλο ή η γέμιση, αν το καλαμάκι είναι σουβλάκι, αν το τσίπουρο είναι ρακί, αν το σωστό ούζο έχει γλυκάνισο ή όχι, αν τρως φιστίκια την ώρα που πίνεις ή προτιμάς ποπ κορν. 

Δεν με νοιάζει αν κοιμάσαι με  τις κάλτσες, αν κατεβάζεις το καπάκι της λεκάνης, αν γεμίζεις τρίχες το νιπτήρα, αν κάνουν μπάνιο μαζί σου τα πλακάκια. 

Με νοιάζει που δε σέβεσαι τον εαυτό σου, που περιμένεις να ακούσεις την γνώμη κάθε τυχάρπαστου που απλά την έκανε και βολεύτηκε όσο εσύ έβλεπες τηλεόραση. Με νοιάζει που βλέπεις την εκπομπή του κομιστή και διαβάζεις την φυλλάδα του, που περιμένεις να βγουν τα ανήλικα της διπλανής πόρτας με σορτσάκια κοντά στο πάνελ του για να ξερογλυφτείς, που κάνεις θεαματικότητα σε βιζιτούδες πολυτελείας που ξεπουλάνε την οικογένειά τους και τα παιδιά τους για να κάνουν πισίνες κι επενδύσεις, που γελάς με τον θεατράνθρωπο της ατάκας «ξέρει κυρία μου ο σοφός λαός» και στήριζε Γιώργο Παπανδρέου, αυτόν που έφερε το ΔΝΤ στο σπίτι σου. 

Με ενοχλεί που ακούς το ναι ή το όχι του νέου ετών 50 που συνεχίζει να κάνει τηλεόραση με ανεπίκαιρα αστειάκια, κλεμμένες ατάκες απ’ το τουίτερ, χιπστεριλίκια και ψεύτικους μορφασμούς, που κατανοεί την επανάσταση μόνο με «θα τον μεθύσουμε τον ήλιο», που σου δείχνει πως είναι να γλύφει το αφεντικό του και σου λέει ότι δικαιούται να πάρει το σκάφος του για ένα σκ και λίγη κόκα να ξεδώσει. 

Ή τότε που ηδονίστηκες να χαστουκίζουν έναν συνάνθρωπο σε ζωντανή εκπομπή μόνο και μόνο επειδή δεν συμφωνείς μαζί του ή ακόμη χειρότερα επειδή είναι γυναίκα και μάλιστα γλωσσού. Και τότε που καλά τους έκαναν και τους σάπισαν στο ξύλο, αλήτες είναι βγήκανε στον δρόμο τι θέλουνε, ενώ στενοχωριέσαι που βάζουν κοστουμάτους στο πτηνό γιατί αυτοί ήταν σοβαροί και ξέρανε από δημοκρατία, γιατί στην τελική τους ένιωθες δικούς σου ανθρώπους, έβλεπες τις φάτσες τους παντού. 

Ή τώρα που οι άνθρωποι συγκεντρώνονται κάπου για τον εαυτό τους ανεξάρτητα τι ψήφισαν στις προηγούμενες εκλογές, προκλήθηκε δέος για μία δημοκρατική απόφαση, άλλοι την πήραν με φόβο κι άλλοι με δισταγμό, κάποιοι με ενθουσιασμό και κάποιοι παρέμειναν σκεπτικοί. Φαίνεται πως κανείς δεν ήξερε τι να κάνει την δημοκρατία, αυτήν για την οποία όλοι κόπτονται και ουρλιάζουν από παράθυρο σε παράθυρο.

Με τσαντίζει που πιστεύεις ό,τι λέει ο καθένας για τον εαυτό του, που βαφτίζονται εθνικοί υπερασπιστές γιατί αυτοί ξέρουν, ήταν χρόνια στα πράγματα και κόπιασαν να συνδικαλίζονται, να ακούν μόνο στο πρόεδρος ή στο γραμματέας, να παίρνουν διπλούς μισθούς επειδή «στήριζαν» και μπόνους γιατί προσέφεραν πολλά και δηλώνουν πατριώτες μόνο όταν καταλαμβάνουν υπουργικό θώκο. 

Ακόμη χειρότερα που σε έπεισαν ότι πρόκοψαν γιατί γεννήθηκαν ηγέτες απ’ τη στάνη στο χωριό τους, ότι είναι πιο έξυπνοι από τα παιδιά σου, ότι έγιναν βουλευτές κι έτρεχαν τόσο πολύ που δεν προλάβαιναν καμιά φορά να διαβάζουν αυτά που ψήφιζαν, ότι τους πίεζε το κόμμα, ότι έγιναν θυσία για εσένα. Κι εσύ το μόνο που έπρεπε να κάνεις είναι να τους θαυμάζεις στην τηλεόραση και να καταναλώνεις, γιατί η ζωή είναι ωραία αδερφέ και δε σε νοιάζουν τα πολιτικά κατά βάθος.

Και κοίτα να δεις που είναι πολιτικό ζήτημα η εκπαίδευση που έλαβες, η περίθαλψή σου, το ψωμί σου, το φως, το ίντερνετ, το νερό σου, τα παπούτσια σου, τα βρακιά σου. Και γίναν εκπτώσεις σε αυτά, πολλές, πάρα πολλές. Και ήρθε η ώρα αυτή τη φορά να πεις εσύ τι θες.

Ήρθε η ώρα να ακούσεις τον εαυτό σου, να κάνεις στην άκρη αυτά που ήξερες, αυτά που δεν άκουγαν ποτέ τις νέες γενιές, που μας έκαναν με το ζόρι ανεκτικούς σε κάθε αδικία, γιατί αυτοί ξέρουν ενώ εσύ και κάποιοι σαν εσένα απλά δουλεύουν σε άθλιες εταιρείες και δεν πληρώνονται γιατί έτσι είναι η ζωή. Που οι ασφαλιστικές σου εισφορές αν είσαι ελεύθερος επαγγελματίας πάνε οι μισές στο κράτος -ναι σε αυτούς που ξέρουν-  και αν σπούδαζες εσύ ή τα παιδιά σου να κοιτάζεστε στο σπίτι στην καλύτερη των περιπτώσεων.  

Ευρώπη δεν είναι μια παρέα κομπλεξικών που εξυπηρετούν συμφέροντα και τσέπες, ούτε οι μπαμπάδες εθνικών ψώνιων για καρέκλες και πρωθυπουργιλίκια που έρχονται να μας κάνουν ντα γιατί τολμήσαμε παρενθέσεις, αγκύλες, τελίτσες ή θαυμαστικά. Ευρώπη δεν είναι να είμαι εγώ καλά κι ο διπλανός μου να καίγεται -γιατί αν δεν το χεις καταλάβει είσαι ήδη στην διαπλοκή μιας τριτοκοσμικής χώρας-  ούτε να κάνουμε συλλογή χαρτόκουτα με ανθρώπους στον δρόμο και φυσικά ούτε να κάνουν πάρτι τα λαμόγια. 

Γιατί πάρτι θα κάνουν με τη συναίνεση όλων, ο φόβος μην έρθει η κρίση στο τομάρι μας θα αθωώσει πολλούς και εσύ θα παραμείνεις με το τηλεκοντρόλ στο χέρι. 

Επιτέλους, είναι τρομακτικά στον καναπέ. Σήκω!