10150550_10204189487111141_5893086845495249126_n
Αυτό το πρόσωπο που είδατε δαρμένο, που μάθατε ότι ανήκει σε κάποιο πλουσιόπαιδο και κάνει την επανάστασή του με μια ληστεία, που ήταν φίλος του Γρηγορόπουλου, που προκάλεσε τον Κορκονέα -τον οικογενειάρχη ειδικό φρουρό- λεκτικά κι αυτός του φύτεψε μια σφαίρα, μετά βγήκαν τα σπάσαν κάποια άλλα κωλόπαιδα που δεν τα προσέχουν οι γονείς τους, όπως εσείς τα βλαστάρια σας ή οι γονείς σας εσάς, είναι μία ευτυχής συγκυρία να δείξετε τον κακό του παραμυθιού. 

Γιατί εσείς που πληρώνετε φόρους, λογαριασμούς, πάτε για δουλειά, δεν αντιμιλήσατε ποτέ σε κανέναν ακόμα κι όταν είχατε δίκιο, ήσασταν υποδειγματικοί μαθητές στην τάξη ακόμα κι αν δεν διαβάζατε πολύ, αλλά δεν ενοχλούσατε την δασκάλα, δεν ενοχλούσατε τον γείτονα κι ας μην σεβόταν τη γειτνίαση, δεν λέγατε αυτά που σας πληγώνανε και τώρα πρέπει να δεχτείτε ότι αυτός, ο κακός νέος, έχει δικαιώματα όπως εσείς.

Η παραβολή του ασώτου θα ήταν μία πολύ ωραία στιγμή αγάπης και αγαλλίασης σε μία κοινωνία κοινοκτημοσύνης, αλλά εμείς ζούμε σε ένα -υποτιθέμενο- κράτος πρόνοιας, το οποίο υποτίθεται έχει ως κύριο άξονα την δημοκρατία και την ανταποδοτική πολιτική. Μέσα σε αυτό το κράτος πρόνοιας υπάρχουν οι πολίτες, τους  οποίους εξυπηρετεί το κράτος και τους παρέχει ένα υψηλό βιοτικό επίπεδο. (Και τώρα προσπαθείτε να θυμηθείτε πότε είχατε μία καλή, ομαλή, άνετη εξυπηρέτηση σε κάποια συναλλαγή σας με αυτό το κράτος.) 

Τα πολιτικά δικαιώματα που -υποτίθεται- έχουμε όλες και όλοι ανεξαιρέτως, αφορούν την ιδιότητά μας ως πολίτες αυτού του κράτους και είτε είμαστε «ελεύθεροι» ή «κρατούμενοι» πρέπει να μας παρέχονται. Στην υπόθεση Ρωμανού είδαμε χωρίς καμία αμφιβολία ότι τα πολιτικά δικαιώματα αλλάζουν και διαμορφώνονται ανάλογα με τις επιθυμίες του κράτους. Αυτό βέβαια, θα μου πείτε, γιατί δεν το βλέπαμε νωρίτερα; Ίσως γιατί αποφεύγουμε την αυτοκριτική και δε θέλουμε να δούμε ότι κυκλοφορούμε και ζούμε ως υπήκοοι που μόνο πληρώνουν, ζουν δύσκολα, τρώνε ακριβό ψωμί και μιλάνε για επίδοξες βασίλισσες της τηλεόρασης, όμορφα φορέματα και άλλα γραφικά. 

Οι εκπαιδευτικές άδειες σε κρατούμενους ίσχυαν κανονικότατα μέχρι την στιγμή που ο Νίκος Ρωμανός πέτυχε στις πανελλήνιες εξετάσεις. Όλοι οι κρατούμενοι έπαιρναν εκπαιδευτικές άδειες και όχι μόνο, μέχρι τη στιγμή που επέτρεψαν να αποδράσει ο Χριστόδουλος Ξηρός. Όταν το κράτος πρόνοιας, που χρυσοπληρώνουμε για να τα τρώνε οι αυλικοί του, στέκεται ανίκανο και επιεικώς ανεπαρκές να στηρίξει τη διαδικασία αδειοδότησης των κρατουμένων, όταν φοβάται το ξύπνημα της πόλης και τις κοινωνικές αναταραχές που ακολουθούν, όταν φοβάται τους πολίτες που μιλάνε για όσα τους ενοχλούν έρχεται με το πρόσχημα της έννομης τάξης να πατάξει κάθε παραφωνία στη συνεννοημένη σιωπή που συντηρεί με πάνελ, κανάλια και εθνικούς κοστουμάτους. 

Τα ΜΑΤ στους δρόμους γίνονται κανονικότητα, ο έλεγχος ανά πάσα στιγμή γίνεται ξεδιάντροπα, μπουκάλια φυτεύονται σε τσάντες και σακίδια, κατηγορητήρια στήνονται πάνω σε αυτά και καταστρέφονται οι ζωές των άλλων, όσων μιλούν και δεν κάθονται στον καναπέ τους ήσυχα ήσυχα, όπως εμείς.

Το χειρότερο απ’ όλα, σε αυτή την ιστορία, είναι ότι με την απεργία πείνας του συγκεκριμένου κρατούμενου βρέθηκαν «απ’ το πουθενά» αλληλέγγυες και αλληλέγγυοι που πιστεύουν στα πολιτικά δικαιώματα -τουλάχιστον- αναγνωρίζουν την αδικία και προσφέρουν την συμπαράστασή τους με κάθε κόστος προσωπικό σε έναν συνάνθρωπο που τους έχει ανάγκη. Ενώ για εσάς δε βρέθηκε ούτε ο γείτονας, που τον ανεχόσασταν όσο θυμάστε την γνωριμία σας,  σε μία στιγμή που ίσως αδικηθήκατε απ’ αυτό το κράτος. 

Να μην σας πειράζει η αλληλεγγύη, να την κάνετε σημαία σας, να μη φοβάστε και να θυμηθείτε ότι πρέπει να διεκδικήσετε τις ζωές σας, που υποτίθεται πληρώνετε. Ο μεσσαίωνας δεν είναι εκείνοι οι φτωχοί, που βλέπουμε σε ταινίες, αλλά η ανάγκη μας να ακούμε παραμύθια για την ζωή έξω απ’ τα τείχη του σπιτιού ή του σαλονιού μας -όσο ακόμα το έχουμε.

υ.γ. Επέλεξα αυτό τον τρόπο γραφής για το πρώτο άρθρο-άποψη, γιατί έχουν γράψει νωρίτερα και πολύ καλύτερα από εμένα νομικοί και έμπειροι δημοσιογράφοι την αλήθεια πίσω απ΄το νομικό πλαίσιο της υπόθεσης Νίκου Ρωμανού και του συστήματος παροχής εκπαιδευτικών αδειών σε κρατούμενους. Η ιδέα, όμως, ότι μπορεί να βαριόμαστε τα «νομικίστικα» και να μην ασχολούμαστε με αυτά γιατί «εμένα δε με νοιάζει γι αυτόν» με έσπρωξε να γράψω μια βαθιά αλήθεια.