Στο ίδιο έργο θεατές…

Και αφού η ελπίδα μας άφησε νωρίς μας έμειναν για ακόμα μια φορά οι μνημονιακές πολιτικές και τα αποτελέσματά τους. Η διπλωματία της υποταγής συνεχίζεται ακριβώς με τους ίδιους ρυθμούς όπως τα τελευταία χρόνια.  

 Πάλι τα ίδια αυτή τη φορά με άλλους πρωταγωνιστές αλλά το έργο το έχουμε ξαναδεί. Αλλά και κάθε φορά θέλετε από συνήθεια, θέλετε από κεκτημένη ταχύτητα,  πάντα ελπίζαμε πως στο τέλος κάτι θα γίνει και πριν φτάσουμε στο γκρεμό θα σωθούμε. Οι ίδιες καταστάσεις χρόνια τώρα και πάντα χωρίς να κάνουμε κάτι αποτελεσματικό κάτι συνέβαινε και στο τέλος σωζόμασταν και ανάλογα με τα βιώματά του ο καθένας το απέδιδε στο DNA του Έλληνα, στη μοίρα, στο Θεό. Και όλο τα προβλήματα διαιωνίζονταν και όλο οι κυβερνήσεις τα έκρυβαν κάτω από το χαλάκι και όλο ως κοινωνία καταφέρναμε να επιβιώσουμε χωρίς στην πραγματικότητα να πάρουμε στα σοβαρά καμία από τις παθογένειες που ταλανίζουν χρόνια τώρα το κράτος μας. Κάπου κάπου για τα μάτια του κόσμου κάναμε διαπιστώσεις που έμεναν σε  κρυμμένες αναφορές στα συρτάρια των υπουργείων.  

 Και κάθε φορά που θίγαμε ένα σοβαρό θέμα όπως το ασφαλιστικό έβγαιναν ορδές συνδικαλιστών να υποστηρίξουν δήθεν κεκτημένα, καριέρες ολόκληρες στήθηκαν πάνω σε τέτοιες συνδικαλιστές «ανησυχίες». Όσο για τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου χαϊδεύαν τα αυτιά μας, σε πολλές περιπτώσεις έβρισκαν και ένα θύμα συνήθως τον υπουργό και του φόρτωναν όλες τις αμαρτίες όλων των ασφαλιζόμενων. Εμάς του πολίτες μας άρεσε και κάναμε πως δήθεν δε βλέπουμε και πως δεν ακούμε και πως δεν καταλαβαίνουμε αλλά και ξέραμε και καταλαβαίναμε μόνο που δεν μας άρεσε αυτό που καταλαβαίναμε. Και όλο περνούσε ο καιρός και όλο το σύστημα κουτσοπερπατούσε αλλά τώρα φτάσαμε στο τέρμα.  

 Μετά από τουλάχιστον τρεις μεγάλες ληστείες των ταμείων (χρηματιστήριο, δομημένα ομόλογα, psis) για τις οποίες ποτέ δε μάθαμε ποιος έφταιγε και για τις οποίες ποτέ κανείς δεν τιμωρήθηκε πλέον έφτασε η ώρα που είναι αργά για θαύματα και όσο πλάτη και να βάλουμε από κοινού, ορισμένα πράγματα είναι πλέον αναπόφευκτα.  

 Μόνο μια απορία μου έχει μείνει βλέποντας τόσο κόσμο στο δρόμο για το ασφαλιστικό. Για τους αγρότες εντάξει το καταλαβαίνω έχει γίνει συνήθεια για να μην πω παράδοση να βγαίνουν κάθε 1-2 χρόνια στο δρόμο. Μου κάνει όμως τρομερή εντύπωση κλάδοι όπως οι γιατροί, οι δικηγόροι οι μηχανικοί να τους βλέπω στο δρόμο. Αλήθεια αυτοί οι κλάδοι συμμερίστηκαν τα τελευταία χρόνια την αγωνία του μισθωτού; Αλήθεια αυτοί οι κλάδοι σε ποιον άλλον συμπαραστάθηκαν όλα αυτά τα χρόνια; Σε ποια άλλη πορεία πήραν μέρος; Όλα αυτά τα χρόνια της ύφεση, της κρίσης και των μνημονιών ζούσαν σε άλλη χώρα; Και τσουπ μόλις θίχτηκε το σινάφι μας μονομιάς γέμισαν οι δρόμοι από δικηγόρους, γιατρούς και μηχανικούς. Με αυτά τα μυαλά δεν θα αλλάξει ποτέ η κοινωνία .