Ταπεινωτικό τέλος για Τσίπρα
Η λύση των εκλογών για τον Τσίπρα επιστρατεύεται με το εξής δίλλημα «συμφωνία με τους δανειστές ή σύγκρουση και κάλπες».

Είναι γραφικό να μιλάμε για 4η εκλογική αναμέτρηση σε χώρα 10 εκατομμυρίων ανθρώπων σε λιγότερο από ενάμιση χρόνο. Είναι γραφικό, όμως αυτή τη φορά είναι και αναγκαίο. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δυστυχώς είναι ότι πιο άχρηστο και ανήθικο έχει να επιδείξει κυβερνητικά η χώρα. Η ταπείνωση και η απομόνωση είναι για τον Τσίπρα μονόδρομος.

Για Καμμένο, λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να χαραμήσω ούτε μια αράδα. Για Τσίπρα θα σπαταλήσω μερικές. Στη κυβέρνηση της “πρώτης φοράς αριστεράς” δεν ασκήθηκε αντιπολίτευση. Δεν ασκήθηκε ούτε πολιτικά, ούτε κοινωνικά, ούτε και δημοσιογραφικά και είναι κάτι που επιτέλους πρέπει να ειπωθεί. Και διευκρινίζω αυτή τη μικρή, παρ’όλα αυτά ουσιαστική διαφορά, διότι ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του είχε όλες τις απαιτούμενες συνθήκες να διαπρέψει. Δόθηκε σε κείνον και στους ανθρώπους του όχι απλά πολύτιμος χρόνος αλλά και τεράστια αντοχή και υπομονή από τον ελληνικό λαό έως και σήμερα. Έως και ΣΗΜΕΡΑ. Σήμερα, που σε κάθε άλλη περίπτωση θα “καιγόταν” το Σύνταγμα. Θα έπιανε φωτιά το social media. Οι φωνές από τα καφενεία θα τράνταζαν συθέμελα τα έδρανα της Βουλής. Τα σχολειά θα έκλειναν. Οι δημόσιες υπηρεσίες  θα απεργούσαν. Τα τρακτερ θα ήταν στο δρόμο. Σήμερα αυτό θα γινόταν κανονικά. Σήμερα όμως στον θρασύτατο πρωθυπουργό, χαρίζεται χρόνος. 

Αυτό κοινωνικά εξηγείται με μια λέξη. Κούραση. Ο κοσμάκις κουράστηκε και έχει ολοκληρωτικά αφεθεί. Κακώς αλλά δικαίως. Είναι δυστυχία μεγάλη να αναπολεί κάποιος σε λίγα χρόνια από τώρα τη “πρώτη φορά αριστερά” και να θυμάται σκοταδένιες μέρες. Είναι δυστυχία μεγάλη για το έθνος και την υπόσταση μας. Ο Αλέξης κατάφερε να μας προδώσει όσο κανείς άλλος. Και τη προδοσία αυτή τη νιώθει και ο “δεξιός” και ο “αριστερός”. Να, μια μεγάλη αλήθεια ακόμη. Στα πηγαδάκια της υγιούς “δεξιάς” δεν υπήρχε η φιλοδοξία της αποτυχίας για τον πρωθυπουργό και την κοινοβουλευτική του ομάδα. Και είναι κάτι που μπορώ να το γνωρίζω.

Εξηγώ τέλος, το λόγο του σημερινού τίτλου. Η ταπείνωση για τη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έρχεται φυσιολογικά έπειτα από τον ενάμιση χρόνο διακυβέρνησης. Το ταπεινωτικό τέλος όμως, έρχεται διότι απ’ ότι μαθαίνει το δημοσιογραφικό πηγαδάκι-που λόγω απεργίας δεν φτάνει στα αφτιά σας-είναι πως η λύση των εκλογών για τον Τσίπρα επιστρατεύεται με το εξής δίλλημα «συμφωνία με τους δανειστές ή σύγκρουση και κάλπες».

ΥΓ: ώρα προσπαθώ έπειτα τη τελευταία μου φράση να γράψω τον επίλογο του σημερινού άρθρου. Συγχωρήστε την ανικανότητά μου, μα θα κλείσω έτσι