dimopsifisma

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Καταρχάς στα δικά μου μάτια είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι η ψήφος ήταν ταξική. 

Από τη μία πλευρά ήταν το παλιό πολιτικό σύστημα αυτό της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ συνεπικουρούμενο από τους μηχανισμούς τους, του νέους φίλους τους που θέλουν να γίνουν κατεστημένο αυτοί που πριν τους φωνάξεις είναι πρόθυμοι (Θεοδωράκη) και μαζί όλος ο συρφετός των ΜΜΕ με τα αφεντικά τους, τους τραπεζίτες, τους εργολάβους όλους αυτούς που εκπροσωπούν το κεφάλαιο. Όλοι αυτοί που συνειδητά άλλαξαν το ερώτημα σε ΕΥΡΩ ή ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ, που πόλωσαν το κλίμα, που πολιτικοποίησαν το ΝΑΙ και το ΟΧΙ  και που τελικά ψήφισαν με κριτήριο το προσωπικό συμφέρον.

Υπάρχει ακόμα μια κατηγορία ανθρώπων που ψήφισε ΝΑΙ διότι θεώρησαν ότι με αυτόν τον τρόπο υπερασπίζονται το εισόδημά τους και τις οικογένειές τους είναι οι μεσοαστοί, οι συνταξιούχοι, οι μισθωτοί, οι οποίοι τόσα χρόνια έχουν μια συγκεκριμένη δομή σκέψης και τρόπο ζωής αυτοί  που δεν απήργησαν ποτέ διότι και την απεργία την θεωρούσαν επανάσταση. Για αυτούς που ο Δ. Τσακνής πριν γίνει πρόεδρος της ΕΡΤ είχε τραγουδήσει: 

“Συλλαλητήρια και φωνές

δεν τα κυνήγησα ποτέ

Μου λέγαν’ : Βγες

και που να βγω;

Μού λέγαν’ : Μίλα

Τι να τους πώ;

Εγώ φιλήσυχος πολίτης

μ’ αστυνομία και με δικαστές

σχέση δεν είχα εγώ ποτές

μ’ αυτά που κάνει κάθε αλήτης”

Από την άλλη στο ΟΧΙ ήταν οι άνεργοι, αυτοί που ζουν τις οικογένειές τους με 0-1 μεροκάματα την εβδομάδα, ο νέος άνεργος με δύο μεταπτυχιακά που δουλεύει για 300ευρώ το μήνα, μαύρα και αν τα παίρνει και αυτά στο τέλος του μήνα. Ήταν εκείνος που έχει μπουχτήσει τόσα χρόνια με τους φόρους,  που είδε τον αδερφό του, το γείτονα, το γνωστό κρεμασμένο στο μπαλκόνι για μια συναλλαγματική ή για μια απλήρωτη δόση δανείου. Ήταν αυτός που δε μπορούσε να συνταχθεί και να βρει τίποτα κοινό με τον ΓΑΠ, τον Βενιζέλο, την οικογένεια Μητσοτάκη, το Σαμαρά,   τον Μπόμπολα,  τον Κοντομηνά, το Θέμο, την Όλγα, τον Μπάμπη, το Σάκη, τη Δέσποινα τη  Μιμή Ντενίση κοκ. Ήταν αυτός που δεν τον ρώτησαν ποτέ για το αν θέλει να μπει στην ΕΕ ή αν θέλει ευρώ πάση θυσία ήταν αυτός που δεν τον ένοιαζε αν θα κλείσουν οι τράπεζες ή θα κουρευτούν οι καταθέσεις του, την ώρα που στην τσέπη του δεν έχει λεφτά ούτε για το γάλα των παιδιών του και όμως συνεχίζει να ζει και να παλεύει με αξιοπρέπεια. Και τελικά όλοι αυτοί ήταν πολλοί πανάθεμα τους. 

Όλοι αυτοί γύρισαν για ακόμα μια φορά την πλάτη στο σύστημα της μεταπολίτευσης ξηλώνοντας τα θλιβερά σημερινά κοινωνικο-πολιτικά μοντέλα και πρότυπα, επιβεβαιώνοντας με τον καλύτερο τρόπο  αυτό που έχω ξαναγράψει από αυτό εδώ το site πως ζούμε της τελευταίες μέρες της αστικής δημοκρατίας 

Και μιας και μιλάμε και για πάλη των τάξεων και ταξική ψήφο το ΚΚΕ τώρα που ήρθε η ώρα να δικαιωθεί αποφάσισε να ρίξει άκυρο σε όλη αυτή τη διαδικασία διαπράττοντας ιστορικό λάθος για εμένα ισάξιο της αναγνώρισης των Σκοπίων ως “Μακεδονία” και της “Μακεδονικής Εκκλησίας” του 1948 παρασυρμένο ακόμα μια φορά από καθαρά κομματικά κίνητρα. 

Η επομένη μέρα πρέπει να μας βρει και πάλι ενωμένους και νομίζω πως καλό παράδειγμα είναι η σύγκλιση του συμβουλίου των προέδρων των κομμάτων με πρωτοβουλία του πρωθυπουργού. Ένα συμβούλιο που κανείς δεν κατάλαβε γιατί δεν μπορούσε να γίνει πριν το δημοψήφισμα και που όταν με το καλό καταλαγιάσουν τα πράγματα κάποιοι θα πρέπει να απολογηθούν για αυτό. Ένα συμβούλιο που έστω και για τα μάτια του Ευρωπαϊκού κόσμου έβγαλε μια κοινή απόφαση υπογεγραμμένη από τo 9/10 όσων εκπροσωπούνται στο Ελληνικό κοινοβούλιο.

Ο Τσίπρας μετά από όλα αυτά είναι υποχρεωμένος να προβεί σε συμφωνία που να διασφαλίζει την Ευρωπαϊκή συνέχεια της χώρας απόρροια της κοινής απόφασης του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών.. Από την άλλη μετά το ΟΧΙ της Κυριακής δεν νοείται συμφωνία που να μην περιλαμβάνει μείωση του χρέους. Μείωση τέτοια ώστε να καταστεί το χρέος βιώσιμο προκειμένου να μπορούμε να αντεπεξέλθουμε ως χώρα. Να θυμίσω ότι όταν ξεκίνησε όλη αυτή η φασαρία  το χρέος ήταν στο 120% του ΑΕΠ.

Από εκεί και πέρα δεν περιμένω να αλλάξει κάτι δραστικά. Δεν περιμένω η ΕΕ να ακούσει τις απόψεις των λαών. Γιατί φανταστείτε κάθε φορά να έπρεπε να ακούσει τους λαούς; Γιατί φανταστείτε να υποχωρήσει στην Ελλάδα. Έρχεται από πίσω η Ισπανία, η Πορτογαλία και ποιος ξέρεις ποιος άλλος αύριο μεθαύριο. 

Και το τελικό ερώτημα που γεννιέται είναι και αν τελικά οι Ευρωπαίοι δεν υποχωρήσουν στις απαιτήσεις μας και δεν κουρέψουν το χρέος τι γίνεται;; Ε τότε το δρόμο τον μάθαμε την Κυριακή.